Hallo,

 

Ik ben Peter. Op het ogenblik dat dit gebeurde was ik 24 jaar. Tania noemde mij "haar persoonlijke Marlboro man". Ik had haar zelf de fijne kneepjes van het klimmen bijgebracht en we waren echt een stel waar iedereen voor om keek. Als vanzelfsprekend waren we getrouwd en we leefden voor onze sport. Eigenlijk waren we getrouwd om twee redenen.

Als we onze talenten samen voegden konden we meer vakantie nemen en meer naar de bergen gaan. Dat was "de" rede. Daarbij voelden we elkaar ook fysiek perfect aan. De seksuele appetijt liep gelijk en onze talenten vulden ook hier elkaar ongelooflijk goed aan. Het was er allemaal een beetje overhaast van gekomen omdat we kost wat kost nog dat jaar naar Afrika wilden om de Kilimanjaro te gaan beklimmen. En we haalden het zelfs langs lastigste route, de Umbwe route. Na ons huwelijk was dat en seks eigenlijk het enige dat ons interesseerde. Zelfs nog voor we boven waren hadden we ons volgende doel gesteld en

het bezegeld met neuken. Zo verliep ons huwelijk.

 

Als we thuis waren leefden we van rode bonen om toch maar zo veel mogelijk te sparen, werkten we als beesten, neukten als konijnen. Onderweg varieerde de maaltijden tussen rode bonen en muesli. En verder seks. Geen van beide was er vies van en we hebben op dat gebied ongeveer alle waters doorzwommen. Seks en klimmen waren de enige peilers van ons huwelijk en na een paar jaar moesten we toegeven dat we een vergissing hadden begaan. Toch hadden we nog geregeld een heerlijke tijd samen. We bleven de beste maatjes. Maar, meer en meer gingen we ieder onze eigen weg. Tania hervond een jeugdvriendin die steeds meer op het voorplan kwam.

Zelf het klimmen deden we nu geregeld met een andere partner. En zo was ik hier aangeland.

 

Ik was al sinds mijn jeugd gefascineerd door de zuidelijke route van de Aconcagua. De hoogste top in Z. Amerika. Tot nog toe had alles in het teken gestaan van die beklimming. De plannen vorderden goed. We vormden een uitgelezen groep van 5 mannen en Tania. Alleen financieel kregen we de zaak maar niet rond. Dat bracht zo veel spanning mee dat we totaal onverwacht alle twee, tegelijk, als een vulkaan waren uitgebarsten. Einde van het verhaal. Tania ging niet mee. Ze wou van mij weg en kocht zichzelf vrij door haar deel van de financiŽn voor de tocht te schenken. Na mijn terugkomst zou ik alleen nog de documenten moeten tekenen om ieder onze weg te gaan.

Dat ze dat grondig en snel zou doen, daar kon ik op rekenen.

Volgden nog de gewone hectische dagen waarbij alle puzzelstukjes in elkaar moesten klikken en voor ik het besefte stond ik in Buenos Aires. Daar voelde ik het voor het eerste. Ik was alleen. De vrienden meden het onderwerp en als er al over gesproken werd waren ze het eens dat iedereen die ons kende jaloers was geweest. Maar, iedereen wist ook dat het onmogelijk kon blijven duren. Diegene die zeiden dat het weer goed zou komen hadden een groot zwart kruis op hun voorhoofd.

 

We volgden het strakke schema en alles ging redelijk goed. Maar, iedere keer besefte ik het. Dit heeft Tania nog georganiseerd. Iedere keer er iets mis ging wist ik, dat zou met Tania nooit gebeurt zijn. Zo maakte ik mijzelf gewoon gek. Aan de voet van de Upsallatapas ging het pas

goed mis. Twee van de vijf werden doodziek. De hoogte en waarschijnlijk ook het slecht water werden hen bijna fataal. We zouden terug moeten. Als Tania er bij was geweest zou ik het nooit gekund hebben maar nu zette ik door en ik overhaalde een van de anderen om het onder ons twee aan te pakken. De derde zou in een slakkengangetje met de zieken naar beneden gaan. Wij zouden hen dan wel inhalen als we als overwinnaars terug naar beneden zouden komen.

 

In het kleine wereldje van klimmers respecteerde iedereen mij omdat ik zo voorzichtig en bedachtzaam tewerk ging. Maar, nu was de rede daarvoor er niet meer en mijn gezel herkende mij niet meer. Als de eerste de beste toerist negeerde ik alle vuistregels. Mijn vriend was niet zo ervaren maar zelfs hij durfde al eens voorzichtig voorbehoud maken. Waar zekeren maar een beetje lastig was ging ik zonder. En zo gebeurde het onvermijdelijke. Ik viel. Na vijftig meter was ik al een lappenpop. In totaal stuiterde ik driehonderd meter naar beneden. Daar bleef ik letterlijk gebroken liggen. Mijn vriend deed het onmogelijke. Hij bracht mij, God weet hoe, naar het kortste bijgelegen dorpje. Daar kreeg hij hulp en bracht mij naar het plaatselijke hospitaal. Twee weken zweefde ik tussen leven en dood.

 

Toen ik bij kwam zat Tania naast mijn bed. De vrienden hadden haar gewaarschuwd. Alles en iedereen had ze laten vallen om mij te komen helpen. De vrienden waren ondertussen naar huis. Het gezamenlijk budget was op, ik was nog te zwak om te reizen en zij moesten aan hun eigen leven denken. Drie van hen hebben kinderen. Ze hadden alles gedaan wat mogelijk was. Tania was niet erg te spreken over de behandeling die ik kreeg. Nadat de dokter mij door het oog van de naald hadden getrokken dacht hij blijkbaar hoofdzakelijk aan de kassa. Een tot in de puntjes verzekerde Europeaan moest uitgemolken worden. Ik kreeg enorme dosissen pijnstillers en werd steeds dwazer en onverschilliger voor wat met mij gebeurde. Achteruitgaan deed ik niet maar vooruit ook niet. Twee weken hield Tania haar mond.

 

Tot Tania op een namiddag, de dokter was deur uit, opeens uitbarstte dat het nu eens voorgoed uit moest zijn met die verdomde drugs. Ze nam mijn handen en overdekte ze met kussen. Mijn levenswil en kracht moesten hersteld worden, zei Tania. Als het zo door ging eindigde ik in een in een krankzinnigengesticht.

Ik keek haar dwaas aan. Ze was buiten zichzelf en schreeuwde dat ze die smeerlap, die kwakzalver, de ogen uit zijn stomme kop zou krabben als hij me nog durfde aan te raken. Zo had ik haar nog nooit mee gemaakt.

Daarna begon zij mij te verzorgen. Om de twee dagen bakte ze een brood voor me van biologische tarwe, gedroogd in de zon, gemalen met de hand tussen kleine molenstenen. Het deeg was door haar gekneed met zuiver water uit een zuivere bron. Voor dat water was ze een halve dag onderweg. Ze gebruikte zeezout en zuurdesem. Iedere dag prepareerde ze een halve kilo gemalen rundergehakt en ik moest die hoe dan ook opeten terwijl ze er bij zat. Daarna klutste ze twee eierdooiers in een glas gesuikerde wijn en gooide de pillen die de verpleger trouw op een schoteltje bracht, in de WC.

Ze gaf me een fles tarwekiemolie, zuivere vitaminen waarvan ik elke drie uur een koffielepeltje moest nemen. Iedere ochtend nam ik clandestien een dubbele dosis van een soort van tovermiddel boordevol leverextract en stierenbloed.

De eerste dag van haar behandeling had ze twee gele rozen meegebracht, nog in de knop, ze sneed de stengels eraf en legde hen in kristallen schaaltje met water, met een mooi stolpje er over. De rozen kwamen langzaam open. Ze kwamen open, ze verwelkten niet. Als Tania er

niet was, keek ik naar de zon. Eerst kon ik het niet geloven, maar al op de tweede dag voelde ik de verbetering intreden. Ik begon opnieuw min of meer normaal te associŽren, mijn spieren ontvingen weer de signalen van mijn zenuwen. Als Tania er niet was, las ik in het een

boek van Ronald Naar dat ze had mee gebracht.

De dokter was minder in zijn nopjes over de geboekte vooruitgang en hij verzekerde dat de drugs tot nu toe het minst schadelijk waren voor mij. Jij drie dubbele ezel, dacht ik, toen ik zijn zelfgenoegzame smoel zat te bekijken.

 

Ik begon weer genoegen te scheppen in dagdromen. Het lukte iedere keer en ik kuste mijn handen die haar straks zouden strelen en ik herhaalde...Tania... Tania...Tania...Tania... Als in een mantra. Soms kuste ik met gesloten ogen haar borstjes die er niet waren, maar ze waren er toch. Ik streelde haar denkbeeldig kontje, het rokje lichtte ik op. Mijn vingers gleden onder het slipje, op weg naar... En dan was ze er weer echt.

 

De eierdooiers, gesuikerde wijn, tarwekiemolie...Na een week kwam ze naast mij liggen. Ze zoende zoals ze al lang niet meer gedaan had en streelde zichzelf schaamteloos onder haar rok. Ze kwam op mij zitten schoof haar klit over mijn dij en maakte zichzelf kreunend klaar. Na tien dagen kwam ze terug naast mij liggen en ik bracht ik heel zacht mijn rechter middelvinger in haar kutje. Ze slaakte een diepe zucht en met mijn vinger onbeweeglijk in haar kuste ik heel voorzichtig haar lippen. Het was eigenlijk geen kus, ik hield gewoon mijn lippen tegen de hare aan gedrukt. Toen voelde ik een siddering in haar, ik keek haar vlak in de ogen, ik zag de pupillen verkleinen, daarna weer vergroten en toen het orgasme door haar heen vloeide moest ik huilen. Ik schaamde mij niet over die tranen, en ze kuste mijn ogen. Ze fluisterde dat ik helemaal ontspannen naast haar moest liggen. Tania legde gewoon haar hand op mijn schacht, de vingertoppen omvatten de ballen, en toen... Het wonder. Het was een onbeschrijfelijk gevoel, na meer dan een maand werd ik weer man. De erectie die haar hand ontlokte was zo hevig dat het pijn deed. Ik ging zacht op haar liggen en schoof in haar. Ik bleef stil liggen in de omhelzing van haar warmte. Ik streelde met heel mijn lijf, drukte mijn lichaam in het hare en voelde de Grote Siddering door haar heen stromen. Ze greep mij bij de haren begon mij te kussen. Te overdekken met kussen. Kom! Riep ze. Kom nu. Nu! Ik werd terug haar Marlboro man.

 

Als Tania naar huis was om eten te maken masturbeerde ik. Als ze terug kwam at ik alles op. Als alles op was neukten we. Als de verpleegster binnen kwam namen we geen notie van haar en gingen door. Als we moe waren sliepen we samen en daarna ging Tania terug eten maken. De dokter kwam binnen terwijl ze mij pijpte. Zij liet zich niet storen en ik maakte gewoon een praatje met hem. De dag nadien befte ik haar terwijl de verpleegster haar vroeg om te stoppen. Maar Tania kreunde en nodigde uit om mee te doen. Ons gedrag werd te gortig voor de dokter en hij verklaarde mij gezond.

 

Tania had een studio gehuurd aan de kust met zicht op zee en daar herstelde ik verder. Voordien hadden de we gezamenlijk de seks en het klimmen. Nu hadden we genoeg aan elkaar en de seks. Op een dag hadden wij tijdens de siŽsta een nummer negenenzestig afgewerkt en lagen we loom in elkaar verstrengelt. Ik vroeg haar wat ze gedaan had tijdens mijn afwezigheid. En ze vertelde.

 

Ik had haar ooit een uitstekend zakmes gegeven dat ik tijdens mijn legerdienst bij de Zwitserse gebergtejagers had gekocht. Ze klikte het open, vertelde ze, en legde het gewoon tegen haar poesje. Ze concentreerde zich zodanig dat ze verder niets nodig had en verschrikkelijk klaar kwam. Geil als een kater beweerde ik dat zoiets niet mogelijk was. Maar ze deed het. Schaamteloos voor mijn ogen. Het was waar en vijf minuten daarop moest ik alleen maar in haar oor ademen met hetzelfde resultaat. Later vroeg ze of ik in haar mond wilde klaar komen, ze begon te zuigen en ik had heel veel genot. Maar, om de een of andere reden ging het niet, ik kwam er gewoon niet toe om te schieten.

Nijdig riep ze dat het natuurlijk kwam omdat ik vies van haar was, en dat ik geen zaad meer in mijn ballen had omdat ik niet meer van haar hield. Ik gaf haar een oorveeg en ze vloog me aan, greep het mes en stak. Ik weerde automatisch af en het mes vloog in een boog door de kamer. Naakt sprong ze uit het bed en wilde naar buiten vluchten. Ik wist dat ze iets onherroepelijks ging doen. Ik greep haar net op tijd bij een pols en gooide haar brutaal op het bed. Ze beet in mijn arm tot bloedens toe.

Toen, ik weet niet wat me bezielde raapte ik het mes op, gaf een lichte snede in mijn pols als indertijd een opperhoofd van de Indianen. Ze zat me aan te kijken met haar verdomde alziende ogen, ik hield haar blik vast. Het bloed druppelde van mijn pols op het gekreukelde laken, ik maakte geen enkele beweging. Ik zat gewoon voor haar op het bed met het mes in mijn rechterhand en mijn linkerpols onder het bloed.

 

Toen gaf ze haar arm, ik liet het scherp van het mes over haar pols glijden en we verenigden ons bloed. Ik weet niet hoe lang we zo bleven zitten zonder een beweging te maken. Toen zei ze "Geef me nu een zoon, ik wil nu een zoon van jou".

Een stroom vreugde, eenzaamheid, geluk, alles, vloog door mijn bloed, grommend, bijtend, kussend, likkend, uitzinnig, snel als dieren in de paartijd dekte ik haar. Ik kon mijn zaad niet tegenhouden en zij riep erom. Ik spoot en bleef spuiten. Ik voelde de rand van haar baarmoeder gretige zuigbewegingen maken. Ik werd Schepper! We schreeuwden onze namen tegen elkaar, opgeheven naar het toppunt van de ovulatie.

 

Toen we, hulpeloos, stamelend naast elkaar lagen zei ze dat ze mijn zaad helemaal had opgeslorpt. Ik moest aan haar borstjes voelen, die nu stevig, zwaar en rond waren van het zaad en een BH nodig hadden, zei ze.

Ze nam een druppel sperma van mijn eikel en wreef hem uit op haar tepeltjes. Ze werd mijn heerlijke waanzinnige wijf dat Chanel nr5 over de lakens, zichzelf en mij begon te sprenkelen. Ze zei dat ik de volgende keer op haar borstjes moest spuiten. We dronken whisky soda, ik kuste haar kutje en floepte er onverwacht een ijsblokje in zodat ze gilde. Ze zoog aan mijn lul met twee griezelige ijsblokjes in haar mond en ik werd opeens weer onnoemelijk geil. Ik ging stil, zacht en liefdevol in haar en bleef liggen. Haar schacht melkte mijn lul en hij pompte zaad tot de uitputting. Ik bevruchtte haar opnieuw.

 

Toen we thuis kwamen lagen de documenten klaar. Meedogenloos reikte ze mij zonder woorden de pen aan.

 

Hagar

 

Dank u Hagar

††††††††††††††

†††††††† My

Terug naar de lijst

 

Alle verhaaltjes van de auteur

29-04-2010