Linda de Mol
U hebt
het ongetwijfeld in “de bladen” gelezen. Linda de Mol en haar partner Sander
nogwat zijn uit elkaar. Omdat hij een Xander gedaan heeft. Dat is de beroepterm
voor het met een ander in bed duiken terwijl je iemand thuis hebt zitten. En eigenlijk
klopt het niet, Xander is een relatieverrader die een zwangere vriendin thuis
had zitten terwijl hij met een ander lag te krakken. En als de zwangere meid nu
ontzettend lelijk was, nee. Dat was Wendy van Dijk, toch één van de mooiste
meiden van Nederland en nu een uiterst lekkere MILF. Maar ik dwaal af. Linda en
Sander zijn dus uit elkaar. Volgens “de bladen” waren ze getrouwd, maar volgens
mij is dat niet zo, want ik weet dat Linda ooit gezegd heeft dat ze niet wilde
trouwen omdat het dan makkelijker is voor één van beiden om te vertrekken,
daarom moet je dus harder werken aan de relatie. Maar goed, dat kan ik fout
hebben. Linda heeft wel laten weten dat ze de scheiding niet haar kerst zal
laten verpesten en dat ze gewoon op wintersportvakantie gaat. Goed zo meid! Dit
verhaal gaat zich dan ook in de toekomende tijd afspelen. Aangezien ik op
andere verhalen van mij kritiek heb gekregen dat het veel te lang duurt voor ik
tot de sex kom ga ik het deze keer anders doen. Ik ga twee versies van hetzelfde
verhaal schrijven, een korte versie en een lange(re) versie. De basislijn van
het verhaal zal in beide gevallen hetzelfde zijn, niet vreemd aangezien ik het
lange verhaal ga schrijven(tegen de tijd dat u dit leest is het geschreven heb)
en dan simpelweg regels en woorden ga wissen om tot de korte versie te komen.
Ik ga(of heb) vervolgens beide verhalen gelijktijdig op de site plaatsen en
afwachten wat de reacties gaan zijn en de waardering. Ik ben overigens benieuwd
of er grote verschillen gaan optreden tussen beiden. Afwachten dus. Het valt
alleen nog niet mee om in de toekomend verleden tijd te schrijven, zeker met
het zinnetje over dat wat ik nog ga schrijven maar al geschreven heb op het
moment dat u dit leest.
Linda
gaat dus gewoon op wintersport. De kinderen neemt ze mee en ongetwijfeld zal er
een ploeg paparazzi achteraan gaan om de plaatjes “Linda in de sneeuw” te
schieten en om haar aan elke man te koppelen waarmee ze spreekt. De
receptionist van het hotel bijvoorbeeld, of de ober. Al dat soort onzin. Maar
dat wist ik niet. Mijn (oud)klasgenoten ook niet toen ze lang op mij inpraten
dat we, zij en ik, toch echt op wintersport moeten gaan. Ik heb er nooit de lol
van ingezien, een beetje met een paar latjes over de sneeuw heen glijden zonder
echt controle te hebben over snelheid of richting. Daarnaast ken ik de kreet
van Jeremy Clarkson(van o.a. TopGear) in zijn talkshow van een aantal jaren
geleden. Daar had hij zo’n fitnesshuppelkutje als gast. Hij sprak over de
eerste keer dat hij haar ontmoet had. Dat was in een wintersportoord. Zij had
een gebroken been van het skiën, hij had geen gebroken been omdat hij twee
weken in zijn stoel was blijven zitten. En hij heeft een punt, een sterk punt.
Voor mij lijkt het duidelijk dat het genoegen(als het er al is) van het skiën
niet meer is dan de mogelijkheid jezelf ernstig te bezeren. Maar goed, mijn
klasgenoten bleven maar zeuren. Aangezien ik niet drink zien ze me als de
perfecte BOB, maar dat alleen lijkt me weinig reden om te gaan. Ook het aanbod
dat de BOB niet drinkt en dus niet hoeft te betalen was niet een goed argument
om me over te halen. Na lang, lang zeuren van diverse klasgenoten ben ik
eindelijk overstag gegaan. Waarom toch? Ik ben nooit wezen skiën, en een eerste
keer zou voor me duidelijk kunnen maken of ik het wat vind. Alles wordt voor me
geregeld, op de dingen bij mijn werk na uiteraard en zo zijn we een aantal
dagen voor kerst onderweg naar de wintersport. Gelukkig, zo ontloop ik ook de
verplichte kerstgezelligheid. Na een aantal uren sturen met verschillende
chauffeurs, Duitse autobahn zonder snelheidslimiet en weinig files(goh, zou
daar een correlatie zijn?) komen we op de plaats van bestemming aan. Zoals wel
valt te verwachten wemelt het van de Nederlandse kentekenplaten, dus een dikke
auto meer of minder valt niet op, al kijken we, als autoliefhebbers, wel onze
ogen uit bij al dat moois. Nadat we de tank van de auto vol winterdiesel
gegooid hebben(en nog goedkoper uitzijn dan in Nederland!) checken we in bij
ons hotel. Een lange wandeling later dumpen we al onze spullen in onze kamers
en wandelen weer terug. Aangezien het al aan het einde van de dag is, knorren
onze maagjes wat af en snel schuiven we aan bij het buffet. Aangezien het bij
de prijs is zit en we Nederlanders zijn lopen we met volle borden terug naar
het tafeltje en eten alles met smaak op, weggespoeld met mineraalwater voor mij
en potten bier voor mijn klasgenoten. Op een gegeven moment tikt een klasgenoot
me aan. “Kijk daar eens,” zegt hij en hij wijst met zijn mes naar een tafeltje
aan mijn rechterkant. Ik kijk en zie niet veel, al loopt er een ober in de weg.
Ik kijk mijn klasgenoot vragend aan maar hij wijst weer en nu zie ik haar
inderdaad zitten. Dat blonde haar, dat guitige koppie, het komt me bekend voor
en het zou waanzin zijn om net te doen alsof ik haar niet herken. Linda de Mol
zit rustig met haar kinderen te eten. Ik kijk mijn klasgenoot aan en haal mijn
schouders op. “Man, dat is Linda de Mol!” roept hij bijna uit. “Ja,” zeg ik,
“en dan?”. “Nou!” zegt hij en hij wijst weer. Ik kijk en draai me weer terug
naar hem, “Lekker ding,” zeg ik. “Jah, héhé. Ik heb ook ogen in mijn kop,”
moppert hij, omdat ik niet onder de indruk ben. Al snel gaat het gesprek over
MILFjes. Even voor de lezer onder u die niet weet wat een MILF is. MILF is een
afkorting en staat voor Mom(of mother) I’d Like to Fuck, of variaties daarop
als Love to Fuck. Oftewel een moeder die je wel wilt neuken. De al eerder
vermeldde Wendy van Dijk komt langs, al wordt ze toch wat ordinair bevonden
door ons gezelschap. Manon Thomas is uiteraard ook onderwerp van gesprek omdat
haar vakantievideo en –foto’s op internet zijn beland en we zijn unaniem in ons
oordeel dat ze zich nergens voor hoeft te schamen omdat ze nog steeds een erg
lekkere meid is, helemaal als haar leeftijd meegenomen wordt. Zangeres Anouk
krijgt verdeelde reacties, ongeveer de helft van de groep vind haar lekker,
maar de andere helft niet. Angelina Jolie krijgt zelfs nog minder stemmen dan
Manon! Inmiddels is Linda met de kinderen weg en na een groot aantal
biertjes(en mineraalwater voor mij dan) besluiten wij om onze kamers op te
zoeken. Morgen gaan we skiën!
De
volgende ochtend kijk ik verwachtingsvol naar buiten in de hoop op sneeuw.
Stom, want gisteren lag er sneeuw, vorige week lag er sneeuw en voorlopig komt
er alleen maar sneeuw bij. Bij het ontbijt schuiven we aan als Linda en de
kinderen net weggaan. Bijna loop ik haar nog omver, maar gelukkig is ons
reactievermogen bij ons beiden zo goed dat dit allemaal nog goed gaat. Na mijn
verontschuldigingen te hebben aangeboden gaan we elk ons weg. Na het ontbijt
halen we onze ski’s op. Aangezien mijn klasgenoten wel kunnen skiën en ik niet,
zit ik bij de instructieklas en stuiven mijn klasgenoten weg. Onwennig sta ik
op de twee latjes en als ik de instructeur aanhoor vraag ik me af wat me
bezield heeft toen ik accoord ging. Ik ben blij dat ik opgelet heb bij de
lessen Duits, maar om de vijf minuten lig ik met mijn neus of kont in de
sneeuw. Gelukkig is het redelijk zachte sneeuw en geen sneeuw/ijscombinatie,
dus de pijnlijke plekken vallen mee. Mijn enkels echter doen wel flink pijn in
de skischoenen die weinig mogelijkheid tot buigen bieden. Eindelijk komt het
einde van de dag in zicht en zie ik ook mijn klasgenoten weer die de hele dag
hebben geskied. Geen lunch vraagt u zich af? Nee, ik heb me nogal volgepropt
bij het ontbijt en red het prima. Tijdens het avondbuffet strompel ik als
laatste van de groep langs de diverse tafels en langzaam schuifel ik naar onze
tafel toe, uiteraard wel weer met een volgepakt bord. Daarbij kom ik langs de
tafel waar Linda met de kinderen zit. Ze kijkt me aan als ik langzaam naar haar
tafel schuif, om daar af te kunnen buigen naar de onze. Als ik ter hoogte van
haar tafel ben vraagt ze met een glimlach “Voor het eerst op de ski’s?” Ik knik
pijnlijk, “Ik weet nog niet wat mensen er zo leuk aan vinden.” Ze lacht, “Het
is een kwestie van het vaak doen. Dan weet u wat u moet doen en hebt u vanzelf
minder last van uw enkels.” Ik vul haar aan, “en mijn neus en mijn kont.” Haar kinderen
lachen als ik het zeg. Julian vraagt “Ben je vaak gevallen?” Linda corrigeert
hem, “Julian, we kennen deze meneer
niet. Die spreek je met u aan.” “Sorry,” zegt het knaapje schuldbewust en naar
mij, “Bent u vaak gevallen?”. “Och,” zeg ik, “dat valt wel mee. De ene minuut
vaker dan de andere.” Linda en de kinderen lachen en ik besluit afscheid te
nemen om zo de voedsellawine op mijn bord te kunnen stoppen, “eet smakelijk.”
In koor antwoorden ze, “Dank u, u ook!” en ze proesten het uit omdat ze het niet
gerepeteerd samen roepen. Met een pijnlijk gezicht neem ik plaats aan onze
tafel en na de nodige opmerkingen dat ik sjans heb met Linda glijdt het gesprek
naar het skiën van de dag en hoe mijn vorderingen zijn. “Goed,” zeg ik tussen
een paar happen door, “er doen steeds meer onderdelen in mijn lichaam pijn. Ik
denk dat tegen het einde van de week alles pijn zal doen.” Het blijkt dat de
anderen ook vorderingen gemaakt hebben, voornamelijk bij de plaatselijke
jongedames. Zij zullen dan ook een aprés ski disco induiken waarbij ik ze veel
plezier wens. Wederom proberen ze me mee te praten maar dit keer winnen mijn
argumenten het; voornamelijk mijn pijnlijke enkels zijn reden genoeg om het
discogedoe aan me voorbij te laten gaan. De jongens besluiten het dessert dan
ook over te slaan en gaan meteen naar de disco toe. Hartelijk en met de belofte
alles tot in details bij het ontbijt te vertellen nemen ze afscheid. Omdat ik
mijn bord voller heb geladen, langzamer liep en door de gesprekken ook nog eens
langzamer eet zit ik dus even later alleen. Rustig eet ik door en langzaam komt
het bord weer in zicht. Ik schrik als plotseling Julian naast me staat.
“Meneer,” vraagt hij beleefd, “we vinden het zo zielig voor u dat u alleen moet
eten en we vroegen ons af of u misschien bij ons aan de tafel verder wilt
eten?” Verbaasd en dankbaar accepteer ik, “Goh Julian, dat is erg lief van je.
Graag. Alleen eten is ook niet leuk.” Het is duidelijk dat de jongen van Linda
een uitstekende opvoeding gehad heeft want hij draagt zelfs mijn bord voor me
zodat ik alleen het glas mee hoef te nemen. Doordat ik echt langzaam ben heeft
hij ruim de tijd om de grote stoel(nou ja, voor hem is de stoel groot) een
stukje naar achteren te trekken en het bord op tafel te zetten. Als ik
eindelijk aanschuif zie ik dat de borden van Linda en de kinderen al leeg zijn.
“Oh,” zeg ik, “jullie wachten toch niet op mij?” De kinderen aarzelen en Linda
zegt, “We hebben eigenlijk wat meer gegeten dan de bedoeling was, maar het
toetje is hier zo lekker dat we het eten even willen laten zakken. Alleen komen
de obers steeds naar onze tafel toe als ze zien dat onze borden leeg zijn. Dus
uw hulp komt extra goed van pas.” Ik wil een hap nemen maar bedenk me nog net.
Ik steek mijn hand uit naar Linda en zeg, “Waar zijn mijn manieren. Ik zal me
netjes voorstellen.” Linda schudt mijn hand en stelt zichzelf voor, “Linda de
Mol” Ik glimlach vriendelijk en zeg “Patrick” Zo ga ik het rijtje af, haar
dochter schudt mijn hand en haar zoon idem dito. “Eet smakelijk,” zegt Noah en
omdat ik mijn mond vol heb knipoog ik naar haar. Terwijl ik rustig dooreet zakt
Linda achterover en zucht een keer, “Poeh poeh, dat was toch meer dan ik dacht.
Weten jullie zeker dat jullie nog toetje willen?” vraagt ze aan de kinderen die
uiteraard “Jaaaaaaaaah,” uitroepen. “Zitten jullie niet vol?” vraagt ze en in
koor roepen de kinderen “Neeeeeeeh.” Ze schudt haar hoofd, “Waar laten jullie
het allemaal? Hebben jullie zoveel ruimte in jullie buikjes dan?” Wederom volgt
een instemmend “Jaaaaaah!” Ze kijkt me aan, “Ongelooflijk…” Ik lach en veeg het
laatste beetje eten op mijn vork en hap het naar binnen. Nog voor de mes en de
vork op het bord liggen wordt het al van tafel gegrist door de ober, met de
andere borden, het bestek en de glazen. Sprakeloos kijken we elkaar aan. “Dat
was snel,” zegt Noah verbaasd. “Nou,” zeg ik. Slechts enkele seconden later
hebben we allemaal de dessertkaart in handen en kijken we naar al dat lekker.
“Ik snap alleen niet,” zeg ik, “waarom ze een buffet hebben, maar voor de toetjes
een aparte kaart met obers.” “Ik wel,” zegt Noah. “Oh,” zegt Linda, “vertel.”
“Nou,” zegt Noah, “Als ze de toetjes ook neerzetten is het ijs straks gesmolten
en de pudding ingezakt.” Ik trek mijn wenkbrauwen omhoog, “Goh, zo simpel…”
Linda lacht, “slim van je Noah. Weet je al wat je wilt?” Noah beslist om het
kinderijsje te nemen, Julian neemt de bananasplit en ik besluit tot mijn oude
favoriet, de Dame Blanche. De toegesnelde ober noteert de bestelling en is even
snel weer weg. “Hoeft u niets,” vraag ik aan Linda die haar hoofd schudt en een
klopje op haar buik geeft, “Ik vrees dat mijn ogen groter waren dan mijn maag
toen ik aan het opscheppen was.” En even eerlijk toegegeven, de borden waren
snel weg, de ober was snel met het opnemen van de dessertbestelling, maar de
toetjes staan ook snel op de tafel en zwijgend smikkelen we ze op.
Als
Julian als laatste zijn lepel op het ijsschaaltje legt bedank ik hem nogmaals
voor zijn uitnodiging en wil ik mijzelf verexcuseren omdat ik naar mijn kamer
ga. “Dat geeft niet,” zegt Linda, “Wij gaan ook terug naar onze kamer. Wilt u
misschien een stukje meelopen.” “Graag,” zeg ik, “maar ik weet niet hoelang dat
zal zijn.” Linda gooit haar haren naar achteren, “Wat is uw kamernummer?” Ik
zeg het en kijk naar de verbazing in Linda’s ogen. “Dat is maar drie kamers van
de onzen af. Dan kunt u een heel eind meelopen.” Ik sta op en voel weer de pijn
in mijn enkels. Mijn gezicht vertrekt van de pijn en ik zegt “Oef, dat lopen
zal in ieder geval niet zo snel zijn, ik was de pijn in mijn enkels vergeten.”
Linda staat inmiddels, maar voelt even aan haar maag. “Oe,” zegt ze, “ik denk
dat ik ook maar rustig aan moet lopen. Dan kan mijn maag even wennen aan de
inhoud. Poeh.” En voorafgegaan door de rennende kinderen(zijn hun magen kleine
TARDISsen, waar de binnenkant groter is dan de buitenkant) wandelen Linda en ik
en een rustig tempo naar de trappen toe. Bij de trap staan Noah en Julian te
wachten maar Linda en ik kijken naar de trap, voelen beiden de protesten van
onze ledematen en haar hand raakt de mijne als ik op het liftknopje druk. We
lachen en ik zeg, “Great minds think alike.” Ze lacht ook en Noah vraagt, “Wat
betekend dat Mam? Greet mijnts dink een lijk?” Linda strijkt haar dochter over
haar hoofd en zegt, “Nee Noah, great minds think alike. Dat is een Engels
gezegde en dat betekend slimme mensen denken hetzelfde.” De ping meldt ons dat
de lift er is en Julian stormt naar binnen om op het knopje te kunnen drukken.
Linda zucht als ze in de lift staat, “waarom jongens nu zo nodig op het knopje
moeten drukken snap ik nu nog niet.” Ik doe net of ik mopper, “Ik ook niet, ik
vind het alleen jammer dat Julian sneller was, ik had willen drukken.” Noah
lacht maar Julian ziet de humor er niet van in. Linda wel, maar die probeert de
lach te onderdrukken en staat zo met een beetje een domme grijs in de lift.
Even later is er een nieuwe ping en de kinderen stuiven de gang in, Linda roept
hen nog na “Niet rennen in de gangen!” en daadwerkelijk vertragen de twee; van
heeeeel erg snel naar snel…”tja, kinderen,” zeg ik dan maar tegen Linda. Ze
grinnikt en langzaam vorderen we. “Ehm, ik wilde u eigenlijk bedanken,” zegt
Linda. “Voor het gezelschap? Dat was geen probleem, ik doe het graag en jullie
zijn uitstekend gezelschap.” Linda schudt haar hoofd en lacht, “Nee, dat bedoel
ik niet. U bent één van de weinige Nederlanders die me netjes met U en mevrouw
aanspreekt. Bijna iedereen denkt dat je meteen mag tutoyeren, alleen omdat ik
een bekende Nederlander ben.” Ik haal mijn schouders op, “Ik vind het niet meer
dan normaal. Ik ken u immers niet persoonlijk. Ik ken u van TV, maar vind niet
dat dit een andere behandeling vereist ten opzichte van een onbekende
Nederlander. Een beetje wel, bijvoorbeeld bij een begroeting of bij het
inchecken van het hotel hier. Dan weet ik dat Linda de Mol voor me staat, hoef
ik niet naar een naam te vragen en kan ik ook gewoon ‘goedemiddag mevrouw de
Mol’ zeggen. Maar meer dan dat? Nee.” Ze glimlacht, “Ik zou willen dat er meer
mensen zo overdenken.” Zwijgend lopen we verder. Eigenlijk zeg ik dat verkeerd,
door de pijn in mijn enkels vorderen we erg langzaam, stappen gaat bijzonder
moeilijk, ook omdat mijn enkels door het stilzitten bij het eten nog eens stijf
zijn geworden ook. Stapje voor stapje gaan we verder. Ik besluit wat stoute
schoenen aan te trekken, “Hebt u misschien nog plannen voor vanavond?” Ze kijkt
even naar me en zegt, “Nee, eigenlijk niet. Hoezo.” “Ik wilde namelijk eens
gaan kijken wat de bar beneden te bieden heeft, als ik weer beneden kom
tenminste. Misschien hebt u interesse om mee te gaan.” Ze schudt haar hoofd,
“Nee, ik denk niet dat het een goed idee is. Ik ben op vakantie om aan wat rust
toe te zijn, dus nee, dank u, maar nee.” Ik glimlach, “Dat geeft niet. Mocht u
zich bedenken,” ik stop (eindelijk) bij mijn kamerdeur en tik tegen de deur,
“dan weet u nu waar u mij kunt vinden.”. Ze glimlacht en zegt, “een prettige
avond nog Patrick,” en ze draait zich om en wil verder lopen maar bedenkt zich
nog. Linda draait zich weer naar mij en zegt “Een warm bad zal misschien helpen
tegen de pijn in uw enkels en uw … eh … kont,” en ze loopt door naar haar eigen
kamer, onderweg haar kinderen weer roepend. Ik glimlach nog even, ontsluit de
deur en strompel mijn kamer binnen. Met een kreun laat ik me op het bed vallen.
Als de
pijn in mijn enkels minder is geworden schiet me het advies van Linda weer te
binnen. Met wat gekreun en gegrom kruip ik overeind en sleep mezelf naar de
badkamer toe. Daar laat ik het bad vollopen en regel de benodigde handdoeken.
Ik plof weer neer op het bed en trek met een pijnlijk gezicht en een paar
kreten de schoenen en sokken van mijn voeten. Mijn enkels zien eruit alsof ze
een cel gedeeld hebben met Mike Tyson, en zo voelen ze ook. De rest van mijn
kleding gaat makkelijker, dat wil zeggen dat ik op het bed lig en alles
uittrek, dit doet minder pijn. Naakt strompel ik naar het, inmiddels
volgelopen, bad en snel laat ik me erin zakken. Langzaam maar zeker dringt de
warmte van het water door in mijn lijf en blijkt dat Linda gelijk heeft. Tergend
langzaam verdwijnt de pijn uit mijn enkels en ook de rest van mijn lichaam
begint zich beter te voelen. Zo blijf ik een half uur in bad liggen. Ik til
mijn been op en probeer mijn voet rond te draaien, om zo de enkel te voelen. Ik
merk het nog wel, maar echt pijn doet het niet meer. Na nog een kwartier weken
merk ik dat het water de echt warme temperatuur aan het kwijtraken is en ik til
mezelf uit het water. Ik droog me rustig af en ten teken dat ik er echt weer
beter aan toe ben richt mijn pik zich een beetje op als ik er met de handdoek
overheen ga. Ik grinnik even om de gedachte dat ik me duidelijk weer beter
voel, maar weersta het idee om me even af te trekken. Ik droog mezelf verder af
en wandel(pijnvrij!) naakt de kamer in. Daar sta ik even te twijfelen, zal ik
alsnog de bar bezoeken en me dus weer aankleden, of juist vroeg mijn bed
induiken en bijslapen van de vermoeiende dag? Dan gaat de telefoon, niet mijn
mobieltje maar de kamertelefoon. Verbaasd neem ik op, Aan de andere kant hoor
ik de stem van Linda. “Hallo Patrick, met Linda. Eh, ik zit hier nu alleen in
de kamer, de kinderen liggen in bed en ik denk dat ik toch gebruik ga maken van
de uitnodiging, als die nog staat.” Ik stamel, verrast dat ze naar mijn kamer
kan bellen en dat ze toch mee wil, “Goh, ja. Natuurlijk staat de uitnodiging
nog open. Ik stond net op het punt om te gaan.” “Ok,” zegt ze, “Mooi, dan zie
ik u zo. Bij uw kamerdeur?” “Eh, prima,” zeg ik en we hangen op. Beslissing
genomen en even later ben ik aangekleed. Ik fatsoeneer net mijn haar als er op
de deur wordt geklopt. Ik doe, op het bedlampje na, alle lichten uit en open de
deur. Daar staat Linda te wachten, met een zenuwachtig glimlachje om haar mond.
“Hallo,” zeg ik. “Hallo,” antwoord ze. Ik sluit de deur achter me en we lopen
naar de lift. Linda kijkt naar mijn voeten want ze verliest bij de eerste
stappen terrein. Met een klein spurtje wandelt ze weer naast me en ze zegt,
“Dat lopen gaat inmiddels een stuk beter zie ik.” Ik knik, “Ja, dat advies van
u van dat warme bad heeft echt geholpen, dit gaat een stuk beter. Ik voel mijn
enkels nog wel, maar echt pijn zoals vanmiddag doen ze niet meer.” Ze glimlacht
en vraagt, “Enne, dat andere deel?” terwijl ze een slinkse blik op mijn kont
werpt. “Oh, dat andere deel,” zeg ik, bewust het onderwerp mijdend, “Met mijn
neus is het ook weer goed, die doet ook geen pijn meer.” Linda schatert het uit
van het lachen. Bij de lift aangekomen kijken we elkaar weer aan. Tegelijk
zeggen we “Met de trap,” en we lachen als we de trap aflopen. Eenmaal beneden
aangekomen lopen we de bar binnen om tot de conclusie te komen dat het niet
druk is. Sterker nog, er is bijna niemand. Op een stelletje in een nisje in de
hoek na zit er niemand in de bar. Maar op de barkeeper na is er ook geen
personeel. We gaan daarom maar aan de bar zitten en bestellen een drankje.
Beiden niet alcoholisch en dat hebben we de hele avond volgehouden.
“Dus, wat
heeft u doen besluiten toch op mijn uitnodiging in te gaan?” vraag ik, maar
Linda legt haar hand op mijn arm. “Zullen we eerst wat anders afspreken?”
vraagt ze en ik kijk haar vragen aan. “Zullen we stoppen met dat u en uw? Ik
ben er zo aan gewend dat iedereen meteen tegen me begint te je en jij-en dat ik
me er een beetje ongemakkelijk bij voel. Net alsof ik een oude vrouw ben. Vind
u dat erg?” Ik schudt mijn hoofd, “nee hoor. Geen probleem…Linda.” Ze
glimlacht, “dank je.” “Maar ik vraag me af,” zeg ik, “hoe ga je dat morgen aan
Julian uitleggen hoe wij ineens van u naar jij zijn gegaan?” Ze lacht, “Ik
verzin wel wat. Maar om antwoord op je vraag te geven, zoals je misschien zult
weten zijn Sander en ik uit elkaar. Ik ben blij dat we niet meer samen zijn,
maar toen ik alleen in die hotelkamer zat en de kinderen in bed lagen werd het
me even teveel. Ik wilde niet meer alleen zijn en had en heb de behoefte aan
wat gezelschap.” Ze legt haar hand op de mijne, maar ik geloof dat ze het niet
eens merkt. “Ik hoop dat je het niet erg vind.” Ik schudt mijn hoofd, “Als je
een lange tijd een relatie met iemand hebt, en dat raakt, om wat voor reden dan
ook, uit dan kost dat even tijd om het te verwerken. Dat is niet van de ene op
de andere dag weg.” Ze glimlacht, “Niet te geloven hoe praten soms kan helpen.
Zeker als je iemand hebt die kan luisteren.” Ik glimlach, maar zeg “weet je
zeker dat je het mij wilt vertellen? Ik bedoel, we kennen elkaar net een dag en
je weet niets van mij. Misschien staat alles morgen wel in de bladen.” Ze kijkt
op haar horloge, “Daar ben je toch te laat voor, de komende editie haal je niet
meer, dat gaat op zijn best de volgende worden. Maar ik geloof niet dat je dat
zult doen. Je stelt te weinig vragen voor een journalist.” Ik glimlach om het
verkapte compliment. Linda drinkt haar glas leeg en gebaart de barkeeper het
bij te vullen. Het is niet juist om te zeggen dat ze door de drank loslippig
geworden is(alcoholvrij, weet u nog), maar langzaam begint ze wel te praten,
zeker nadat het stelletje uit het nisje ook vertrokken is. De avond door praat
ze over haar werk, haar gezin en uiteraard over haar ex. Aandachtig luister ik,
geen moment ben ik afgeleid en eigenlijk is het wel een beetje interessant om
te horen. Als de barkeeper de bijna lege fles jus d’orange bij ons neerzet
schrikken we op. Hij legt uit dat zijn tijd erop zit en de bar gaat sluiten,
maar aangezien we niet aan de alcoholische drank hebben gezeten laat hij ons
zitten met de fles. Ik zeg hem de drankjes op mijn kamer te berekenen en hij
belooft het te zullen doen, ondanks de protesten van Linda. “Nou,” zegt Linda
en ze kijkt naar de rest van de jus d’orange, “Maken we die nog soldaat?”
“Linda,” zeg ik op een gespeelde serieuze toon, “denk je niet dat je nu genoeg
gehad hebt.” Op dezelfde toon en met een goede dubbele tong antwoord Linda, “Ik
dlink zoveel als ik wil,” en ze schenkt haar glas weer vol. “Weet je,” zegt ze,
“Als dit alcohol zou zijn dan zou ik een probleem hebben, dit is minstens de
derde fles die we erdoor gejaagd hebben.” Ik lees het etiket voor, “Vol aan
vitaminen en mineralen, dit kan niet leiden tot een alcoholvergiftiging,
hooguit een overdosis vitaminen.” Ze lacht en drink haar glas leeg. “Kom op,”
zegt ze en schudt de fles heen en weer, “Het laatste beetje is voor jou,” en ze
giet het in mijn glas. Ik hef mijn glas naar haar en zeg “Chin chin, wat dat
ook moge betekenen.” Ze lacht en kijkt weer op haar horloge, “Oh,” zegt ze.
“Hoe laat is het eigenlijk,” vraag ik. “Vraag liever hoe vroeg,” zegt ze, “Net
over half twee in de ochtend.” Ik zet grote ogen op, “Dan hebben we hier zo een
uurtje of vier gezeten.” Linda laat zich van de kruk af glijden en merkt dan
wat. “Dat klopt, en in die tijd zijn we ook geen van beiden naar het toilet
geweest.” Ik glijd ook van de kruk af en kom tot dezelfde conclusie, “Het zou
wel een goed idee zijn als we daar nu naar toegaan.” Linda knijpt haar benen tegen
elkaar, “Ja, dat is een uitstekend plan.” Moeizaam lopen we naar de toiletten
toe, om te constateren dat de toiletten van de bar op slot zijn. Gelukkig zijn
de toiletten in de lobby nog wel open en snel schieten we naar binnen. Niet
veel later stappen we tegelijk tijdig van het toilet af en we slaken een diepe
zucht. “Dat scheelde niet veel,” zegt Linda en ik knik, “Ik voelde het er al
doorkomen,” zeg ik, “gelukkig heb ik een aantal centimeters speling die jullie
niet hebben.” Linda lacht, “maar ik kon zitten en jij moest weer op die enkels
van je staan.” “Ja,” zeg ik, “dat is ook weer zo. Zullen we maar teruggaan naar
onze kamers?” Ze knikt en samen lopen we de trappen weer op. Het effect van het
bad begint uit te werken, en zo loop ik wel weer langzamer. Linda heeft het
snel door en past ook haar snelheid aan. “Zo,” zeg ik, “lucht het een beetje
op, dat je hebt kunnen praten.” Ze knikt, “Ja, dank je dat je hebt willen
luisteren. Ik had het echt even nodig. Even je gemoed legen zeg maar, maar dan
zonder tranen. Maar ik ben ook niet zo’n huilerig persoon.” We lopen verder,
maar tegen de laatste trappen begin Linda een beetje ongemakkelijk te kijken.
”Is er iets,”vraag ik. “Ja,” zegt ze, “Misschien heb ik daarnet op het toilet
een beetje afgeknepen, en dat begint zich nu te wreken.” Ik glimlach, “ga je
het naar je kamer redden?” Vastberaden knikt ze om over te gaan naar schudden
en angstig rond te kijken naar een toilet. Uiteraard hebben ze die hier niet op
de gangen, dus ik trek een sprintje(voor zover me dat lukt) en gooi de deur van
mijn kamer los en klik het licht aan. Linda sprint lang me heen en rent het
toilet op. Ze trekt haar broek van haar lijf en laat zich op de bril vallen.
Nog voor ik de plof hoor van haar billen die de bril raken hoor ik het geklater
van haar plas die in de pot geperst wordt. Ik stap naar binnen en merk nu pas
dat Linda vergeten is, of geen tijd meer had, om de deur van de badkamer/toilet
dicht te doen. De deur staat op een kier en mijn pogingen om de kruk zo
voorzichtig mogelijk te pakken en de deur dicht te trekken leiden er alleen
maar toe dat ik de deur verder open tik. Een moment kijken we elkaar aan, ik
bij de deur en Linda op de WC met haar ellebogen op haar benen. “Sorry,” zeg ik
en ik trek de deur dicht. Het klinkt als een waterval en als het geklater stopt
hoor ik een zucht van verlichting van Linda. Het afgrijslijke gepiep van de
toiletrolhouder (ook echt het enige negatieve van het hotel!) brengt
huiveringen over mijn rug en ik ga op mijn bed zitten. Even later stapt Linda
van de badkamer af en kijkt me een beetje beschaamd aan. “Sorry dat ik de deur
open tikte,” zeg ik, maar Linda heft haar handen op en zegt, “Nee, nee. Ik had
de deur gewoon dicht moeten doen, maar ik moest zo nodig dat ik net te weinig
kracht heb gezet. Sorry.” Ik schud mijn hoofd en zwaai met mijn hand, “Het
geeft niet, het is niet erg.” “Eh,” zegt Linda, “Ik geloof dat ik nu maar naar
mijn kamer ga.” Ik knik,”Nogmaals,” zegt Linda, “Dank je voor je luisterend
oor. Zie ik je morgen nog?” Ik knik, “Aan het ontbijt zeker, daarna ga ik een
nieuwe poging doen mijn enkels te slopen, of te skiën, wat er het dichtste bij
komt.” Ze glimlacht, zwaait ter afscheid en draait zich om. Even later hoor ik
de deur dichtvallen. Ik laat me achterover op het bed zakken en slaak een diepe
zucht. Ik kruip weer overeind, kleed me om in mijn pyjama, was mezelf en poets
mijn tanden en even later slaap ik.
De
volgende ochtend(of eigenlijk een paar uur later) wordt ik wakker door mijn
mobieltje. Gelukkig wordt ik niet gestoord door een telefoontje of SMS bericht,
maar door een herinnering dat ik moet opstaan. Handig, de agendafunctie! Met
moeite sleep ik mezelf, met weer pijnlijke enkels naar de badkamer voor mijn
ochtendplas. Ik trek de bril omhoog en bedenk me dat gisteren, eh, maar een
paar uur geleden Linda de Mol daar nog zat. Als ik niet al een ochtenderectie
zou hebben zou ik er wel een stijve van gekregen hebben. Die ik overigens
liever kwijt ben, het plast niet makkelijk namelijk. Nadat ik me gewassen en
aangekleed heb wandel ik naar beneden naar het ontbijt(in het zelfde tempo als
vroeg in de ochtend naar boven). Ik ben vroeg, of gewoon één van de eersten,
want ik zie maar weinig mensen zitten. Ik laad mijn bord weer vol(hmm,
scrambled eggs! Lekker!) met boterhammen
en zoek een tafeltje uit. Aangezien mijn klasgenoten nog nergens te zien
zijn(mietjes! Het wat voor mij ook laat, eh, vroeg!) zoek ik een kleiner
tafeltje uit. Ik heb alleen nog niet de eerste eggs op een boterham gesmeerd en
wat zout toegevoegd(ai ai roepen mijn nieren) of er staat iemand met een grote
glimlach naast me. “Meneer, mogen wij bij u komen zitten?” vraagt Julian me. Ik
glimlach terug en zeg, “Tuurlijk, geen probleem. Neem plaats. Ben je alleen?”
Julian zegt, “Nee, Mama en Noah zijn er ook, maar die zoeken nog uit wat ze
willen eten.” Ik bekijk het mannetje van top tot teen en vraag hem, “Hoef jij
dan niets te eten?”, want ik zie geen bord of iets dergelijks in zijn handen.
“Oei,” roept hij uit en rent weer weg. Even later schuiven Linda en Noah aan,
maar is Julian nog een het uitzoeken. “Goedemorgen,” begroet ik iedereen die
nietjes “goedemorgen,” terugzeggen. Julian schuift ook aan en heeft voor een
boterham met hagelslag gekozen, zonder boter dus de hagelslagjes vallen tussen
de dubbelgevouwen boterham weer op het bord. “Heeft iedereen goed geslapen,”
vraag ik tussen een paar happen door. De kinderen knikken driftig en Linda
antwoord, “Ja, lekker geslapen. Dank je. Jij ook?” Ik knik, omdat ik mijn mond
net vol heb. Als ik de hap met wat melk heb weggespoeld kan ik antwoord geven,
“Ja, ik ook, dank je.” Rustig eten we verder op wat kindergebrabbel na. Als we
allemaal ons bord leeg hebben excuseer ik mij aangezien ik weer naar de
skilessen moet. Bezorgt vraagt Noah, “Doet u wel voorzichtig met uw enkels?” Ik
beloof haar dat ik het zal doen en ik wens ze allemaal nog een prettige dag.
Niet veel later lig ik weer in de sneeuw. Enkele seconden eerder stond ik weer
op de ski’s, maar u begrijpt het al. Het wil niet. De ochtend verstrijkt
tergend langzaam tot we op een moment bij een aantal sneeuwwallen komen(eh, een
wal is een muur van sneeuw, het is niet de hoerenbuurt van het dorp, dit is
immers niet Amsterdam!). Achter de wallen klinkt een geronk, maar de
ski-instructeur praat verder. Ik glijd een stukje verder, overigens niet dat ik
dat echt wil, maar ik heb nog steeds geen controle over waar ik geen ga of met
welke snelheid. Ik zie wel meer van achter de wallen. Ik zie af en toe iets
voorbij flitsen, voorafgegaan door en gevolgd door een mij bekend voorkomend
geronk. Ik zie genoeg en weet wat er aan de hand is, sneeuwracen! Dus ik klik
mijn ski’s van mijn voeten af en lever de dingen met de stokken in bij de
instructeur. “Wo gehen Sie hin?” vraagt hij verbaasd, “Weg,” zeg ik, “Ich habe
was viel besseres gefunden!” en ik stap naar de wallen toe. Nogmaals benadruk
ik dat het hier sneeuwwallen zijn, anders zou die zin echt helemaal verkeerd
begrepen kunnen worden. Ik tref een complete sneeuwracecursus aan! Op het punt
van beginnen en niet veel later zit ik ingesnoerd in de auto naar een
instructeur. Ronde na ronde rijden we voor ik het stuur mag overnemen. Eerst
behoedzaam, maar al gauw sneller ga ik rond, de auto in de prachtigste drifts
gooiend. De instructeur steekt een duimpje omhoog, ook omdat je met de helm op
en de herrie, nee, het geluid van de motor elkaar nauwelijks kunt verstaan. Aan
het einde van de dag, en de cursus, heb ik de derde snelste tijd neergezet, win
ik een beker als beste debutant en heb ik een erg leuke middag gehad. Ik praat
nog wat na met de instructeur, onder andere over mijn racelicentie en ondanks
het succes op het onverharde besluit ik het toch op circuitracen te houden. Bij
rallyrijden ben je immers met zijn tweeën en de gedachte dat ik
verantwoordelijk ben voor mijn navigator zou me toch afremmen, in een raceauto
zit je alleen, met alleen andere auto’s om je heen of als je het goed doet,
geen auto’s om je heen. En zo stap ik in de schemering het hotel binnen, met in
mijn armen een oorkonde en twee bekers.
Terwijl
ik op de sleutel van mijn kamer wacht(die had ik voor de zekerheid afgegeven,
aangezien ik er vanuit ging dat ik meerdere keren zou gaan vallen en dus erg
snel de sleutel in de sneeuw kwijt zou kunnen raken) komen Linda en de kinderen
ook binnen wandelen. Het is Linda die me achter de bekers ontdekt en de
kinderen om mijn aanwezigheid attent maakt. Even later staan ze voor me, vol
bewondering naar de bekers te kijken. Verbaasd vraagt Julian, “Hebt u die
allemaal met skiën gewonnen?” “Nee,” zegt ik, “gelukkig heb ik iets leukers
ontdekt waar ik ook veel beter in ben.” “Wat dan?” vraagt Noah. “Sneeuwracen,”
zeg ik, “Zal ik jullie daar anders onder het eten over vertellen,” en ik kijk
Linda aan, “Tenminste als jullie moeder er geen problemen mee heeft.” Julian en
Noah kijken Linda aan, met van die kinderbedeloogjes, maar dat is niet nodig.
“Ik zou beledigd zijn als je niet bij ons aan de tafel komt eten,” zegt ze en
we spreken af elkaar te treffen zodra ik alles op mijn kamer heb opgeborgen,
Linda en de kinderen vertrekken al naar het restaurant. Snel sprint ik, voor
zover met mijn enkels mogelijk, naar mijn kamer en leg de bekers en de oorkonde
op de tafel. Ik fris me op en niet veel later zit ik beneden bij Linda en de
kinderen. Ik heb mijn bord minder vol gestapeld en samen met Noah en Julian
hebben we de grootste gesprekken. Linda zit meer stil te eten en ze kijkt
liefdevol naar de kinderen die af en toe vergeten te eten, waarna Linda ze
aanspoort. Doordat we tegelijk zijn begonnen en de obers doorhebben gekregen
dat ze gisteren wel heel erg snel waren, hebben we de tijd voor we onze
dessertkeuze maken. Ik besluit tot een bananasplit terwijl Julian mijn keuze
van gisteren overneemt met een Dame Blanche. Noah wil het geschenk bij het
kinderijsje niet missen en Linda neemt ook een bananasplit. Eerlijk is eerlijk,
deze keer was ik degene die het laatst was met het opeten van mijn toetje. Maar
dat kwam omdat ik regelmatig rondkeek of ik mijn klasgenoten ergens kon
ontdekken. Die heb ik sinds het eten van gisteravond niet meer gezien en ook nu
is er taal noch teken van hen. Noah is blij met haar speeltje en Linda en
Julian willen graag naar hun kamer toe, dus besluiten we om gezamenlijk naar
onze kamers terug te lopen. Weer sprinten de kinderen voor ons uit, maar toch,
na een aantal trappen buiten adem te raken(aha, dus toch een eindige kracht in
de aandrijving), waarna ze het iets rustiger aandoen. “Eh,” begint Linda, “Heb
je misschien interesse om straks nog de bar te bezoeken?” “Jawel hoor,” zeg ik,
“Maar ik ga eerst eens kijken waar mijn klasgenoten uithangen, eens een paar
belletjes plegen.” “Dat geeft niet,” zegt Linda, “Ik moet dat grut toch eerst
in bed krijgen. Zal ik je bellen of kan ik gewoon aankloppen?” “Je mag gewoon
aankloppen hoor,” zeg ik en inmiddels hebben we mijn kamer bereikt. We nemen
afscheid en ik stap mijn kamer binnen. Ik hoor nog hoe Linda naar de kinderen
roept “die klinkt hoeft er niet af hoor! Het kan kapot!” en ik glimlach,
kinderen, altijd leuk. Na een aantal telefoontjes waar die eikels uithangen en
waarvan de meeste ook nog hun mobieltjes uithadden krijg ik eindelijk wat
antwoorden. Ze liggen nog in de bedden van de lokale schonen en zijn al een dag
niet meer in het hotel geweest. Lekker is dat! En nu willen ze ophangen want ze
hebben weer een stijven en de meiden willen weer, ajow! Klik. Ook mooi!
Daarvoor ga je dan samen op vakantie! Boos plof ik op het bed neer.
Een
tijdje later wordt er op de deur geklopt. Ik doe open en Linda staat er. “Hoi,”
zegt ze. “Hoi,” zeg ik terug, “wil je meteen naar beneden of wil je eerst nog
even binnenkomen. Heb je de bekers al gezien?” “Niet echt goed,” zegt Linda en
ze stapt langs mijn uitgestoken arm de kamer binnen. Ik sluit de deur achter
haar en loop ook de kamer in. Ik ga op het bed zitten, Linda gaat in één van de
stoelen zitten en pakt de eerste beker van de tafel. Aandachtig bekijkt ze het
ding, alvorens goedkeurend te knikken, “Goed gedaan hoor! Netjes. Ik neem aan
dat je dit ook met meer plezier hebt gedaan dan het skiën.” Ik knik, “Ja, echt
wel. Dit is een stuk leuker, en een stuk minder pijnlijk voor mijn enkels.”. Ze
kijkt me aan, “Hoe is het met je enkels, heb je nog erg veel pijn.” Ik haal
mijn schouders op, “Het valt mee, minder erg dan gisteravond, maar erger dan
vanochtend. Het wordt wel steeds beter.” Ze bekijkt de andere beker en ze kijkt
verbaasd naar mij, “Beste debutant en derde snelste tijd. Indrukwekkend.” Ik
glim van trots, “Als ik het maar leuk vind om te doen, dan gaat het wel.
Vandaar dat het skiën niet wilde, dat zag ik al niet zitten.” Linda zet de
bekers weer op de tafel en loopt naar me toe. Ze bukt voor me en feliciteert me
met drie zoenen op mijn wangen, maar na de derde zoen blijft ze met haar
gezicht voor het mijne hangen, met haar mond een beetje open. Een minuut lang
kijken we in elkaars ogen al voor ik de stilte doorbreek. “Dank je,” zeg ik
zachtjes, “Wil je nog naar de bar toe?” Het lijkt alsof Linda uit een trance
terugkeert of haar gedachten waren mijlenver weg, “Eh, ja. Dat is wel een goed
idee ja.” Ze staat op en steekt haar hand uit om me overeind te helpen.
Dankbaar maak ik er gebruik van en even later lopen we samen naar de bar. Het
is niet te geloven, maar de barkeeper is de enige persoon aanwezig. Zelfs het
stelletje van gisteren is er niet meer. We nemen onze plaatsen aan de bar weer
in en bestellen weer, maar waar ik mijn reguliere jus d’orange neem, twijfelt
Linda. Ze kijkt me aan, “Zal ik wat sterkers nemen?” “Dat moet je helemaal zelf
weten, je bent een volwassen vrouw,” zeg ik. Ze denkt lang na en besluit om ook
aan de jus d’orange te gaan. We kletsen nu echt, in tegenstelling tot de
monoloog van Linda van gisteren. “Het verbaast me toch wel, dat jij als Bekende
Nederlander hier zit, maar dat er nergens paparazzi te vinden zijn. Weten ze
niet dat je hier zit?” Linda geeft me een knipoog, “Dat komt omdat ik een
vriendin heb die qua postuur erg op me lijkt, alleen heeft zij zwart haar. Dus
krijgt ze een blonde pruik op, een dikke zonnebril, een auto met een volle tank
en de opdracht de paparazzi mee te nemen naar een plek ver van deze. Eenmaal in
het hotel trekt ze de kleren en pruik uit en verlaat het hotel stiekem.” Ik
frons mijn wenkbrauwen, “Stiekem? Zouden de paparazzi het niet doorhebben als
er iemand zonder kleren naar buiten loopt?” Linda lacht, “nou, ik denk dat ze het
wel doorhebben.” We kletsen verder, de tijd vordert, de flessen worden leger,
maar nu zijn we wel zo slim om enkele malen naar het toilet te gaan, om te
voorkomen dat we straks met een overvolle blaas zitten en weer snel een toilet
moeten opzoeken. Een ander tafereel herhaalt zich wel van gisteren, de
barkeeper die de fles bij ons neerzet en wederom de rekening op mijn kamer wil
zetten, maar Linda is heel beslist dat deze keer de rekening op haar kamer
komt. Ze wil van geen wijken weten en dus moet ik wel accoord gaan. Ze houdt de
fles naar het licht, “Nog maar een bodempje, niet zo veel dus.” Ik kijk haar
aan en houd haar mijn glas voor, “Eerlijk delen?” vraag ik en ze knikt. Met de
uiterste precisie van een moeder van twee kinderen weet ze de inhoud van de
fles eerlijk te verdelen over onze glazen.(even ter verduidelijking, twee
kinderen zijn als de dood dat één van de twee ook maar iets meer krijgt dan de
ander. Vandaar dat moeders al snel een talent hebben voor eerlijke verdeling.)
Zo hebben we beiden een klein bodempje met jus d’orange en we toosten. Nou
toosten is meestal op iets, we tikken de glazen dus tegen elkaar. En een
bodempje is ook snel op, dus even later staan we in de lobby, klaar om naar de
kamers terug te gaan. Ik wacht nog even, kijk en wijs naar de toiletten, “weet
je zeker dat je niet nog even moet?” Linda schatert het uit van het lachen,
“Nee, ik hoef voorlopig niet. Ik ben leeg.” En we lopen de trappen op.
Als we
bij de deur van mijn kamer aankomen stoppen we(uiteraard). Ik ontsluit de deur
en zet hem op een kier, dan draai ik me weer naar Linda. “Zo, dan komt het punt
om afscheid te nemen voor deze keer,” zeg ik en Linda zegt, “Ja, ik…eh…wilde je
nog bedanken voor een fijne avond. Het is al even geleden dat ik zo van het
gezelschap van iemand heb genoten. Dank je wel,” en ze kust me op mijn wang. En
nog een keer en weer blijft haar hoofd voor mijn gezicht hangen met haar mond
een beetje geopend. Ik zie de twijfel in haar ogen en voel de twijfel in mijn
achterhoofd. We horen gerommel vanuit de gang komen en van schrik doet Linda
een stap naar binnen, waardoor we tegen elkaar aanstaan. Ik voel haar stijve
tepels in mijn borst prikken en we kijken elkaar in de ogen. “Eigenlijk zouden
we dit niet moeten doen,” hijgt Linda en ik sla een arm om haar middel.
“Eigenlijk niet nee,” fluister ik haar toe, “maar we doen niet altijd wat
verstandig is.” Ze knikt, “Dat klopt, soms doen we dingen terwijl we weten dat
het niet goed is.” “Dingen waarvan we later spijt gaan krijgen,” fluister ik.
Haar mond bevind zich op millimeters van de mijne, ik til haar een beetje op en
trek haar verder de kamer in. Terwijl onze lippen elkaar ontmoeten geef ik de
deur een zet en die valt met een zachte klik in het slot. Haar tong dringt mijn
mond binnen, ik sla mij beide armen om haar rug en druk haar tegen me aan. Met
voorzichtige stapjes komen we bij het bed terecht en als mijn benen er tegen
tikken stoppen we met tongen. Linda wil haar trui uittrekken, maar ik pak haar
armen vast. Ze kijkt naar me en ik kijk in haar ogen, “Weet je zeker dat je dit
wilt?” Linda hijgt, haar borst richt zich op elke keer als ze ademhaalt en het
duurt lang voordat ze met een antwoord komt, “Nee. Dat weet ik niet. Misschien
ga ik spijt krijgen als ik het doe.” Ze trekt haar trui over haar hoofd en
gooit het achter zich voor ze verder praat, “Maar ik weet ook dat ik spijt ga
krijgen als ik het niet doe. Ik ben nu geil, ik kan me in mijn kamer liggen
vingeren, maar eigenlijk wil ik dat ook niet. En ik weet dat ik meer spijt ga
krijgen als ik het niet doe dan wanneer ik het wel doe.” Ik knik en snap dat
het na de sex wat moeilijk kan gaan worden. Door het T-shirt van Linda zie ik
de stijve tepels al, verbazingwekkend als ik even later merk dat ze onder het
shirt ook nog een BH aanheeft. Maar die is ook snel uit en zo zie ik haar volle
borsten, maar ik aarzel en kijk haar aan. Ze knikt slechts kort en ik pak de
beide tieten met beide handen beet. Ze kreunt zachtjes als ik er in knijp en de
tepels één voor één in mijn mond neem. Ik laat mijn tong over de tepelhoven
spelen en masseer tegelijk haar bollen. Met haar vrije handen trekt Linda mijn
trui omhoog, samen met mijn T-shirt. Uiteraard komt ze niet ver, omdat mijn
handen immers op haar borsten liggen. Ik kom weer omhoog en begin weer met haar
te tongen. Zo kan ze mijn trui en T-shirt van mijn armen trekken, maar om ze
over mijn hoofd de krijgen moeten we elkaar toch even loslaten. Linda gooit de
twee kledingstukken om de grond naast de hare, maar als ze naar het stapeltje
kijkt lijkt ze toch te twijfelen. Ik pak haar arm zachtjes vast en ze kijkt me
weer aan, in haar ogen is een wervelstorm aan emoties te zien, twijfel, spijt,
woede, geilheid, dankbaarheid, het komt allemaal langs, maar ik merk aan het
trillen van haar lichaam dat ze op het punt staat te breken. Daarom trek ik
haar naar me toe en sla ik mijn armen om haar heen. Ik leg mijn hoofd op haar
schouder en een hand tegen haar achterhoofd zodat ze hetzelfde bij mij doet.
Haar borsten liggen plat tegen de mijne, maar dat merk ik niet meer aangezien
Linda met snikken begint te huilen. Alle emotionele gebeurtenissen wreken zich
nu en ik voel hoe de tranen over mijn rug lopen. Ik trek haar dichter tegen me
aan, zo dicht dat ze mijn stijve wel tegen haar, in haar broek verpakte, kutje
moet voelen; maar ook moet merken dat de stijfheid zienderogen afneemt.
Intussen fluister ik sussende woorden in haar oor. Haar lichaam schokt onder de
kracht van haar tranen en ze laat het dan ook lopen, tegenhouden heeft geen
zin. Ik wrijf over haar rug om haar te kalmeren en wieg haar rustig heen en
weer. Na een paar minuten wordt de tranenstroom minder en ze maakt zich uit
mijn omhelzing los. “Sorry hoor, maar ik hield het echt niet meer. Weken ben ik
sterk geweest voor de kinderen, maar nu sta ik zelf als een kind te grienen.”
Ik veeg wat tranen van haar gezicht, “Sssst, dat maakt toch niet uit. Huilen
lucht op, en als je het nu bij mij doet ben je straks weer sterk voor de
kinderen.” Ze lacht om mijn steunende woorden en ik laat haar los om mijn
T-shirt te pakken. Ik geef het aan haar zodat ze haar tranen kan afwegen. “Kan
ik me even opfrissen?” vraagt ze met een snik. Ik glimlach, “Natuurlijk mag
dat, je weet de badkamer wel te vinden.” Ze wrijft even over mijn wang als dank
en loopt naar de badkamer toe, haar borsten wiegen op het ritme van haar
stappen.
Ik kijk
naar de stapel met kleren, mijn trui, mijn T-shirt met Linda’s tranen erin,
haar trui, haar T-shirt en haar BH. Wat een volstrekt onwerkelijke ervaring heb
ik. En kan ik wel verder gaan, wil ik haar neuken? Eh, ja. Maar kan ik het naar
mezelf toe doen, en maak ik wel misbruik van de situatie. En wil Linda nog wel?
Ik schudt mijn twijfels van me af, ik heb Linda mogelijkheden genoeg gegeven om
weg te gaan, en ze wil nu toch niet meer, na zo’n emotionele ontlading is sex
wel het laatste waar ze aan denkt. Ik besluit wel even een blik op haar te
werpen, om te kijken of het goed gaat met haar. Zo stap ik de badkamer binnen
waar ik Linda aantref die met WC papier haar doorgelopen make-up wegveegt, de
make-up die ook tranen overleeft moet nog uitgevonden worden. Ze ziet me in de
spiegel aankomen en lacht een beetje. “Kijk me nu eens, verlopen make-up met de
vlekken over mijn gezicht.” Ik ga rechts naast haar staan en kijk naar haar
spiegelbeeld, dat naast de mijne staat, “En toch zie je er goed uit.” Ze lacht
en gooit het propje WC papier in de WC pot, alwaar het met een plons landt. Ze
strekt haar armen naar de spiegel, “Meen je dat echt?” Ik knik en kus haar
rechterschouder. Haar ogen worden groot en ze wijst naar de spiegel, naar iets
dat zij wel, maar ik niet kan zien. “Oh,” zegt ze, “Je schouder zit helemaal
onder mijn make-up.” Ik kijk op en om, maar kan het niet ziet. “Kijk maar,”
Linda draait me met mijn rug naar de spiegel en draait mijn hoofd om zodat ik
in de spiegel kan kijken. Dan zie ik ook dat er een aantal strepen met make-up
langs mijn rug lopen, van mijn schouder omlaag, precies daar waar Linda heeft
staan huilen. Gelukkig stoppen de strepen net boven mijn broek, anders had ik
de vlekken daar in gehad. Linda slaat haar hand voor haar mond, “Oh, sorry, dat
spijt me. Ik wist niet dat ik die vlekken kon maken. Oh, wat erg!” Ik probeer
er over heen te lachen, want het maakt me eigenlijk niet zoveel uit, met een
douche zou het zo weg zijn, “Zoals je daar halfnaakt staat kun je die zin ook
makkelijk in een andere context zien.” Ik glimlach en ik zie hoe Linda rood
kleurt. “Maar ik kan je echt zo niet laten gaan,” zegt ze, “je rug zit helemaal
onder. Ik maak het eerst schoon.” Ze draait zich om en maakt één van de
handdoeken nat en ze begint met het schoonwrijven van mijn rug, ondanks mijn
protesten. Ze trekt mijn broek een stukje van mijn lichaam af en constateert
dat de strepen toch doorlopen tot op mijn billen. Ze klopt tegen mijn kont en
zegt, “Kom op, uit. Ik heb die vlekken veroorzaakt en ik zal ze schoonmaken
ook.” Weer protesteer ik, maar ze is onverbiddelijk. Ik trek eerst mijn
schoenen uit, dan mijn sokken die ik weer in de schoenen prop. De schoenen gooi
ik vervolgens de kamer in. Mijn broek volgt al snel, maar ik aarzel als ik mijn
onderbroek wil uittrekken. “Kom op,” zegt Linda, “Denk je nu echt dat ik niet
eerder een lul gezien heb? Ik heb tenslotte twee kinderen. Hop, uit.” En ik
trek ook mijn onderbroek uit. Met een fraaie boog vliegt ook dit kledingstuk de
kamer in. “Zo,” zegt Linda, “dat gaat beter,” en ze begint met boenen.
Regelmatig maakt ze de handdoek nat en wisselt ze van stukje, omdat de vlekken
van mijn rug op de handdoek komen. Het schudden van Linda begint bij mij effect
te hebben, zeker omdat ik in de spiegel haar borsten heen en weer zie schudden
op de kracht van haar bewegingen. Als ze klaar is knijpt ze even in mijn billen
en zegt ze, “Zo lekker kontje, klaar.” Ik draai me om en wijs met mijn stijve
paal naar Linda. Ze draaide zich net om, om de handdoek in het bad te gooien,
maar als ze terugdraait glijden haar ogen wel meteen naar mijn kruis. Haar ogen
blijven rusten op mijn pik die rustig overeind staat en langzaam beweegt op het
kloppen van mijn hart. “Ehm…”, fluistert ze en ze kijkt me aan. Ze slikt,
fluistert weer, “ehm…Ik…” en ze kijkt weer naar beneden. Haar hand zweeft
langzaam naar mijn pik toe, en pas op centimeters ervan lukt het Linda de
controle terug te winnen en haar hand te laten hangen. Ze kijkt me weer aan en in
haar ogen zie ik de geilheid weer opvlammen. Tegelijk met haar hand naar mijn
pik brengt ze haar lippen naar de mijne en ze drukt haar tong in mijn mond.
Haar vrije hand pakt mijn achterhoofd beet en duwt me naar zich toe. Haar
andere hand grijpt als een fluwelen handschoen mijn pik beet en trekt de
voorhuid naar achteren. Onze tongen spelen met elkaar en ik kan me ook niet
meer inhouden. Ik sla mijn armen om haar rug en druk haar lichaam tegen me aan.
Zo worden haar hand en mijn lul tussen onze lichamen geplet en sijpelt er wat
voorvocht over haar pols. Een druppel of zo. Linda trekt haar handen van me los
en duwt me een beetje van zich weg. Ze bukt en trekt haar schoenen van haar
voeten, samen met haar sokken vliegen ze de kamer in. Dan maakt ze langzaam haar
riem los, het knoopje van de broek volgt en de rits gaat naar beneden. Ze
stroopt het ding van haar lichaam af, gooit het de kamer in en zo staat ze in
alleen haar slipje voor me. Fans van lingerie zullen teleurgesteld zijn, want
het is een simpel wit slipje, maar met een donkere plek daar waar haar kutje
zich bevind. Ze haakt haar vingers achter de rand en trekt het tergend langzaam
naar beneden. Daar presenteert zich het kutje van Linda, ze is in ieder geval
echt blond, dat is duidelijk te zien aan het netjes bijgewerkte schaamhaar.
Duidelijk beter dan een simpele bikinilijn, maar niet dat er iets weg is. Alles
is er nog, al heeft ze het voordeel dat de kleine, blonde haartjes minder
opvallen op een blanke huid.
Ik zak
door mijn knieën en breng mijn gezicht voor haar kutje, haar hand rust even op
mijn hoofd, maar meer aanmoediging heb ik niet nodig en voorzichtig lik ik aan
haar schaamlippen. Ze is geil, want ik proef haar sappen en ze kreunt als ik
iets hoger lik en haar klitje tussen de schaamlippen raak. Ik kantel mijn hoofd
om iets dieper in haar te kunnen likken, maar echt ver kom ik niet. Daarom kom
ik weer overeind en kijk haar in haar ogen. Nog voor ik iets kan doen geeft ze
me een tongzoen en proeft zichzelf. Even likt ze haar lippen af, maar ze laat
zich weer aan mij over. Ik til Linda een beetje op en zet haar de wastafel, die
in het hotel uiteraard lekker groot is. Ik trek haar naar het randje toe zodat
haar kutje makkelijk bereikbaar is. Ik ga weer door mijn knieën en begin weer
te likken. Linda reageert door haar benen over mijn schouders te slaan. Ze duwt
me naar zich toe, maar met lichte druk en ik lik dat het me een lieve lust is.
Haar kutje opent zich een beetje en ik speel vals bij het beffen door een
vinger naar binnen te drukken. Linda kreunt opnieuw en als ik even omhoog kijk
zie ik dat ze haar ogen gesloten heeft en haar hoofd achterover hangt. Haar ene
hand ligt op mijn hoofd ter sturing, de andere masseert haar borst, waarbij ze
haar tepels niet vergeet. Haar klitje heeft zich inmiddels opgericht en door de
schaamlippen heen gewurmd. Zachtjes sabbel ik op het knopje, wat meer gekreun
van Linda opwekt, “Jah, precies daar ja,” verzucht ze en ze duwt mijn hoofd
dichter op haar vagina. Ze begint wat te wippen met haar kontje en ik krom de
vinger in haar kut. Hier moet ergens die beroemde G-Spot zitten, maar ik denk
niet dat ik hem ga vinden, zoveel ervaring heb ik ook niet en zelfs vrouwen
kunnen niet altijd hun G-spot vinden, misschien weet Linda dat wel, maar
goed... Dit alles neemt niet weg dat ze wel geniet van de, inmiddels, twee
vingers in haar poesje en de tong over haar klit. “Ga door, Patrick, ga door,”
fluistert ze tot ze plotseling verstart. Haar vingers klauwen in mijn hoofd en
haar benen pletten het bijna, maar stilletjes komt ze klaar. Dit merk ik aan de
toegenomen stroom geil uit haar kutje(die ik snel oplik, ze smaakt echt
lekker), het ritmisch samenspannen van haar kutspieren en voornamelijk omdat ze
het zegt, “Dank je Patrick. Ik ben al een tijdje niet meer zo lekker klaargekomen,”
en ze streelt me door mijn haar. Ik glimlach en geef nog een kusje op haar
schaamlippen. “Kom je altijd zo stil klaar?” vraag ik, ze knikt en streelt mijn
gezicht. “Ik heb twee kinderen, weet je nog. Als je luid gillend klaarkomt dan
staan ze even later aan je bed om te vragen of alles goed is.” Ik kom overeind
en kus haar op haar mond. Weer proeft ze haar eigen sappen, ze lijkt het wel
lekker te vinden. Linda kijkt naar beneden en ziet mijn trillende pik, die(zo
merk ik nu pas) pijnlijk stijf is. Ik pak hem met een hand beet en houd hem
voor de geopende ingang van haar kutje, maar op een paar centimeter ervoor
aarzel ik. Ik kijk Linda in de ogen en zij mij. Ze leest bij mij wat ik bij
haar lees. “Ik heb ze in het nachtkastje zien liggen, complimenten van het
hotel.” Linda knikt alleen. Snel sprint ik naar de kamer, ruk het laatje
open(geen woordspeling bedoeld) en met het condoom in handen loop ik weer
terug. Onderweg scheur ik de verpakking open en rol het rubber over mijn pik.
Als ik weer voor haar sta, klaar om haar te penetreren, zit ze met haar hand
voor haar mond. Het kost haar moeite haar lach te verbergen. Ik zet mijn handen
in mijn zij en kijk haar vragend aan. “Sorry,” zegt Linda, “Maar een man met
een stijve niet loopt is een gek gezicht, met die pik zo bungelend.” Ik knik,
“Ja, erg leuk.” “Sorry,” zegt Linda en ze trekt me naar zich toe. Ze tongt weer
met me, ze pakt mijn pik beet en zet de eikel voor haar schaamlippen. “Neuk me
maar dan, klinkt dat al beter,” vraag ze. Ik knik en duw mijn paal langzaam in
haar poesje. Als een handschoen past haar kutje om mijn pik heen en al snel
begin ik te stoten. Ik merk dat ze een ervaren vrouw is, want haar kutspieren
masseren mijn pik als ik in en uit haar schuif. Mijn ballen klappen alleen tegen
de rand van de wastafel, en dat is verre van prettig. Ik sla mijn armen om haar
heen en trek haar naar me toe, wat meteen betekend dat ik met haar kan
tongzoenen. Onze tongen spelen een spel samen en Linda slaat haar benen om mijn
heupen, om zo het tempo aan te geven. Dat ligt lager dan het mijne en als ik
het ga volgen merk ik dan het een stuk lekkerder is. Linda glijdt met haar
vrije hand, de andere ligt op mijn rug, tussen onze lichamen in en ze begint
haar klitje te strelen. Haar duim(?) flitst over het knopje heen en ik merk dat
ze onderweg is naar een nieuw orgasme. Ze verhoogt het tempo met haar
benen, mijn ballen beginnen samen te
trekken en even later spuit ik het condoom vol. Linda voelt hoe het rubber
opbolt en knijpt even in haar klit om ook klaar te komen. Dit keer is het
minder stil, maar haar gekerm en gekreun wordt door mijn mond gedempt. Haar
kutspieren melken mijn pik en ik blijf pompen tot ik niet meer kan, pas minuten
daarna laten we elkaar los. “Heb je soms ook kinderen dat je zo stil klaarkomt?”
vraagt Linda zodra haar ademhaling weer op een normaler niveau is. Ik schud
mijn hoofd terwijl ik het condoom bij de rand vasthoud, “Nee, ik woon nog bij
mijn ouders, en ik moet stilletjes komen wil ik het geheim houden.” Ik trek
mijn pik met het condoom uit Linda en voorzichtig haal ik het rubber van mijn
paal af. Ik houd het ding omhoog zodat Linda kan zien hoeveel ik gelost heb. Ze
fluit eventjes, “Dat is een beste lading.” Ik knik, “Ik ben ook al rustig
geweest de laatste dagen. Stel je toch eens voor dat we dronken geweest zouden
zijn. Dan zou dit onderweg zijn naar je baarmoeder.” Linda rilt bij de
gedachte. Ik open de prullenbak en deponeer het ding er netjes in. Linda zit
nog na te hijgen op de wastafel en ik leun er met mijn handen op. Ik kijk haar
aan en kus haar zachtjes. “En nu?” vraag ik, “Je gaat me hopelijk niet
vertellen dat je meteen weg moet?” Ze streelt mijn gezicht, “Hoe laat is het
dan?” Ik kus haar nog een keer en loop naar de kamer.
Vanuit de
kamer roep ik “Net over één uur. En zie ik er met een slappe pik minder
belachelijk uit?” Linda lacht als ik terugloop naar haar. Ze pakt mijn hoofd
met beide handen beet en kust me, “Ja, minder belachelijk, maar ik moet je
inderdaad verlaten. Ik moet straks weer op voor de kinderen.” “Jammer,” zeg ik,
terwijl ik haar van de wastafel af til. Er blijft een natte plek over waar haar
kutje was. Samen lopen we naar de kamer toe alwaar ik, om Henk Westbroek maar
te citeren, een omgekeerde striptease te zien krijg van Linda die haar kleren
weer aantrekt. Met elk kleding stuk verdwijnt de glimlach van haar gezicht, tot
ze bij haar trui alleen nog droevig kijkt. “Wat is er,” vraag ik bezorgd. Ze
trekt weer een glimlach op haar gezicht, “Ik weet het niet.” “Was het te vroeg?
Te snel?” Ze schudt haar hoofd. Ik probeer het verder, “was ik niet goed dan?”
Ze glimlacht en steekt een duimpje op naar mij, “Maak je maar geen zorgen, jij
hebt het goed gedaan.” Linda trekt haar trui over haar hoofd en werkt haar
haren er ook door. Ze staart in de verte, en lijkt mijn naakte lichaam te
vergeten. Ik loop met haar mee naar de deur, om haar netjes uitgeleide te doen.
Ik open de deur voor haar en kijk of er niemand in de gang loopt. “De kust is
veilig,” fluister ik en ze moet langs me heen in het smalle halletje van de
kamer naar de gang. Zo staan we nog even tegenover elkaar. “Zie ik je morgen
bij het ontbijt?” vraag ik. Ze kust me en zegt, “Natuurlijk, ik krijg de
grootste ruzie met de kinderen als dat niet lukt. Hoe lang ben je nog hier?” Ik
trek een pijnlijk gezicht, “Alleen morgen nog, morgenavond vertrekken we.” “Dan
zien we elkaar morgen nog bij het ontbijt.” Linda kust me nog een keertje en
knijpt nog even in mijn bil, “Echt een lekker kontje,” zegt ze terwijl ze de
gang doorloopt naar haar kamer. Ik kijk haar nog na, de wiegende heupen en het
zwevende blonde haar. Dan sluit ik de deur en duik naakt het bed in om meteen
als een blok in slaap te vallen.
De
volgende ochtend, ja weer een paar uur later, wordt ik wakker gebeld deze keer.
Eén van mijn klasgenoten. Ze zitten weer in het hotel en willen aan het
ontbijt, waar ik blijf. Ik roep dat ik eraan kom en kruip mijn bed uit. Ik sta
alleen nog niet in de badkamer of er wordt geklopt. Ik loop naar de deur, maar
besef pas daar dat ik naakt ben. Ik open de deur op een kiertje, maar gelukkig
is het Linda. “Hoi,” zeg ik en ik bekijk haar snel, “je ziet er goed uit.” Ze
glimlacht, “Dank je, ik heb erg goed geslapen. Heb je even?” “Natuurlijk,” zeg
ik, “kom binnen.” Ze stapt naar binnen en ziet me nu naakt staan. “Wist je soms
dat ik eraan kwam?” vraagt ze, wijzende op mijn naakte lichaam. Ik lach, “Nee,
maar ik kom net uit bed en wilde me nog aankleden. Vind je het erg als ik dat
nu doe?” Ze schudt haar hoofd. “Ehm, Patrick. Zoals ze in het Engels zo mooi
zeggen, about last night…” Ik kijk haar aan en ze gaat verder, “Ik heb me
misschien niet zo gedrag als ik zou moeten. Ik heb me laten gaan en dat had ik
niet moeten doen.” “Toch spijt,” zeg ik, maar Linda gaat verder, “Niet echt.
Meer een gevoel dat ik nog niet thuis kan brengen. Maar ik wilde niet dat je
het idee hebt dat ik je misbruikt heb.” Ik lach, “Linda, we zijn allebei
volwassen mensen, die beiden nuchter waren dus we wisten allebei waar we aan
begonnen.” Ze knikt, “Toch, ik zou het waarderen als je het zou willen
vergeten, als dit uitkomt krijg ik dat weer op mijn brood en daar zit ik niet
op te wachten.”. Ik schud mijn hoofd, “Nee. Vergeten nee, daar was het te
lekker voor. Ik wil er wel over zwijgen. Van mij zal niemand het horen.” Linda
glimlacht, “dank je Patrick voor je begrip.” Inmiddels ben ik helemaal
aangekleed en sta ik voor haar neus. “Mag ik anders nog één kus?” vraag ik met
mijn zieligste gezicht. Linda lacht, “Nou vooruit, nog ééntje dan.” We drukken
onze lippen op elkaar, slaan onze armen om elkaar en een passionele tongzoen
volgt. Na een minuutje laten we elkaar los. “Ik ga er vanuit dat we dit in
Nederland geen gevolg kunnen geven,” fluister ik naar Linda. Ze haalt haar hand
door mijn haar en schudt haar hoofd. “Dus dit is echt een one-night-stand.” Ze
knikt. We laten elkaar los en samen verlaten we de kamer. Bij het ontbijt
spreek ik Noah en Julian nog en ik neem al afscheid van de twee, die me
hartelijk bedanken voor mijn gezelschap. Linda doet dat ook nog eens, met toch
nog drie zoenen op mijn wang. Het ontbijt was met mijn klasgenoten en in de
middag vertrokken we weer naar Nederland. Ik heb Linda en de kinderen die dag
niet meer gezien, maar draag in ieder geval de herinneringen met me mee.
Bedankt Ivan.
Liefs
My
22-04-2010