Beste lezers.  Welkom. Zoals altijd ben ik ook nu uw gastvrouw My.

Euh...Mm..

Het schrijversduo M&A hebben mij uitdrukkelijk gevraagd of ze vandaag rechtstreeks het woord tot u mochten richten. Vandaar dat ik als uw gastvrouw u met enige bange vermoedens en twijfels aan u voor stel.

M&A !

Hallo,

Beste lezers,

- Jullie hebben waarschijnlijk al wel eens een verhaaltje van ons gelezen.

Maar wie zijn M&A?

Wel daarover ga ik nu eens klare wijn schenken.

Ik ben dus Anja en ben jullie erkentelijk dat jullie met honderdduizenden tegelijk mijn verhaaltjes leest.

- "Zeg Anja!"

- "Ja?"

- "Het zijn er maximum een paar honderd hè!" Dat is hier niet zoals die andere site waar ze de komma weg filteren.

- "Ja maar! Laat mij nu toch eens mijn gedachtegang af maken!

"Kijk dat is dus Mia. Begrijp je waar haar opmerking vandaan komt?

Daar kijk je toch niet van op. Die zie je toch van kilometers ver komen.

Kijk, bekijk dat blonde kapsel! Zie je dat?

Net zo'n del uit de jaren '50. Toen verfden ze ook hun haar. Toen…

- "Ja. Maar hm…Anja?"

- "Ja maar, is dat nu gedaan.

Een fatsoenlijke vrouw om de "haverklap"onderbreken. Heb jij al eens haverklap gegeten? Ik ook niet dus…

Dus? Euh?… Ja nu zit ik uit mijn denkrichting door jouw…hm…

Waar hebt u. O, blonde del! Mijn diepzinnige gedachtegang onderbroken?

- "Misschien -Toen… -?"

- A ja! Juist. Toen! Goed.

Dus!

Toen...(Dreigende blikken worden kwistig in het rond gestrooid… Als het laatste blikje blikken stil is gevallen.)…lagen ze 's nachts naast hun vent in een boerka.

Ja! Daar kijken jullie van op hè.

Daar in het Oosten denken die profeten dat ze iets hebben uitgevonden om ons hier in het Westen op stang te jagen.

Ze hadden hier 's morgens ons moeder uit haar bed moeten zien komen. Niet om aan te zien hé. Vandaar dat die toen…

Dus nu weten wij (onder ons gezegd en gezwegen) hoe die sukkels er uit zien onder die boerka, hè.

En dan verbieden ze dat bij wet hier in België. Och die sukkels in 't parlement.

Wacht tot ze "ons moe" zonder boerka…'k mag er niet aan denken.

Enfin, ik dwaal af.

Hier "ons Mia"…

Kijk, zie je dat? Bekijk dat kapsel! Zien jullie dat niet?

Bekijk die "blonde golvende lokken". Zie je dat? Valt het u niet op?

Stekeblind misschien?

Kom, ik zal mijn goede hart eens laten spreken en u een geheim verklappen. Allemaal vals.

Krulspelden!

's Nachts!

Onder den boerka!

Overdag?

Overdag, durf je vragen!

Maar mijnheer… Zie je niet goed?

Wel dan!

Zo een plastiek regenkapje.

Alleen voor de foto zet ze dat plastiek ding dan eventjes af.

Bon. Goed. DUS!

...(Dreigende blikken worden kwistig in het rond gestrooid… Als het laatste blikje blikken stil is gevallen.)…

Och, ja! Voor ik het vergeet…

Die sukkel van een man! Waar denk je dat die met zijn – behoeften – naar toe gaat?

Een idee? ... Niemand?

Dat is toch de logica zelf. Nog niet gezien!

God! Jezus! Lieve Heer!

Het is dat ze… "naar uw beeltenis zijn geschapen", want anders… en daar moet u echt niet fier om zijn hoor.

Goed. Dus! "Zijn behoeften." WAAR?

Niemand?

In zijn sjaal. Simpel toch.

Vroeger hadden ze een zakdoek met rode bollen. Maar die was te klein om rond uw hoofd… en vandaar.

De sjaal!

Nog niet mee?

Een Arafat sjaal! Met al die flossen.

Plezierig om daarmee ondertussen aan dat bruin sterretje… Toch veel praktischer dan die Paternoster. Begrijp je nu waarom alleen Paters een Paternoster…

Goed zo! Eindelijk een gulle lach.

Proficiat mijnheer! Een bank vooruit, en Mia! Geef die mens een zoen van de juffrouw.

Kom! Niet flauw doen hè! Zoenen doe je met de lippen. Niet met een kale kop.

Goed zo.

Ja, … het is goed mijnheer… dank u.

Ja, dat volstaat.

Dank u.

Mia!

MIA! (Leer nu toch eens maat houden.)

(Hoe dat was uw maat? Zeg! 't Zal gaan ja!)

(Mij hier niet voor de zot houden hè!)

Maar ik dwaal af. Waar was ik gebleven?

-" Misschien… Sukkel? Man? Sjaal? Behoefte…

-A, ja! Ja, het is al goed. Ja! Ik weet het; jij hebt mij geholpen. Ja, ja, het is al goed! Houd maar op met…

IS HET NU GEDAAN! (Onderkruipsel)

Aan die sjaal zie je toch direct dat hun beschaving die van ons ver vooruit is.

Goed. Hm… HAAR! ...(Dreigende blikken worden kwistig in het rond gestrooid… Als het laatste blikje blikken stil is gevallen.)… man dus.

Die ligt zich stilletjes af te rukken. In zijn sjaal!

Terwijl zij met krulspelden in het haar en vier vingers in 't broekje zichzelf, (onder de boerka,) de stuipen vingert.

Hoe zegt u mijnheer? Met een d?

Wat heeft dat daar nu met te maken? RukT jij met een D of de volle vuist?

O, jij bent nog van de goede soort. "Zij," doet dat bij u met 4Fingers. Proficiat mijnheer. (Neen Mia. Laat maar geen...bank vooruit...)

A, ja?

Ja?… In het Engels,ja…

Interessant, maar het interesseert mij niet.

Het is het resultaat dat telt hè.

Bon! Dus!

Ondertussen (voor de Nederlanders "inmiddels"), repeteerden ze in gedachten wat ze in het biechthokje gingen vertellen.

Ha ja, want de onderpastoor, of hulppriester, moest toch precies weten waarover hij en zij fantaseerden, en met hoeveel vingers zij in haar speeltuintje over haar knopje wreef.

Waarom?

Hoe moest die mens anders zelf aan zijn "trekken" komen.

Ha, ha, ha…

- "Zeg Anja?""

- Ha, ha, ha ha…dat is een goede hè!

JA, WAT NU WEER MIA!

- "We hadden toch afgesproken dat Anja dat hier ging vertellen. Niet?"

- "Ja, En dan?"

- "Op die foto."

- "Wat is er op die foto?"

- "Diegene die rechts staat dat ben jij toch hè? Dat hadden we afgesproken."

- Ja. En?

- "Dan ben jij dus Mia.

- "Ja…Ja maar,…?…!…?!…"

- "Inderdaad, die blonde del."

- Anja: Dus, beste lezer nu je uitvoerige met onze beminnelijke persoonlijkheid hebt kunnen kennis maken vertel ik u een korte episode uit mijn kort, hihi jong, maar rijk gevulde bestaan.

Ik ga u iets vertellen over mijn filmcarrière.

Een carrière die als een komeet aan het firmament verscheen. Ik was gedurende een korte periode de koningin van de porno. Na de première waren de recensies unaniem in hun lof en volgens velen zou deze film een klassieker worden, net als Emmanuelle.

- "Het zwart-witte camerawerk roept herinneringen op aan Jaques Tati. Dit is beslist het begin van een nieuw genre; intelligente porno met spectaculaire productietechniek." dweepte het tijdschrift: "Goedele".

- "Een erudiet seksproject,' schreef een criticus in "De Morgen".

- "Kerk en leven" was iets minder enthousiast, had het over "fraaie optredens van gezamenlijke acteerprestatie in één geweldige combinatie."

- Filmmagazine beschreef het erg plastisch, "Anja 4Fingers is heter dan Hirosjima. Ik moest afstand bewaren om er geen schroeiplekken van te krijgen."

- De Standaard beschreef het als "seksualiteit van de bovenste plank."

- De Tijd noemde het "verfrissend," wat dat in vergulde kringen ook moge betekenen.

- Mevr. Pampers die zich in de hoek van de etnische vrouw-op-vrouw kuttenhappers had geprofileerd gaf het een tien voor "het beste open doos optreden."

De film won diverse porno-onderscheidingen, onder andere de uiterst prestigieuze Dirty Lundry of the Day.

In het vak deed het gerucht de ronde dat "Anja, queen of the 4Fingers" alle records had gebroken en beter verkocht dan wat ook. Ze konden het boek niet snel genoeg naar de winkels slepen. De film draaide maanden in de meest gerenommeerde vuile zaaltjes.

Ik begon lucratieve aanbiedingen te krijgen van andere filmmakers. Een regisseur wilde me de hoofdrol laten spelen in "The thumb of the Queen" en een tweede vroeg me of ik de ster van dienst wou zijn "In bed with a woman mutated Venus".

Mijn website kreeg 20.000 bezoekers per dag (daar was dan ook een live video op te zien van Mia die mijn kut schoor) en ten slotte kwamen ook Storry en P Magazinne achter me aan. Ze wilden alles; profiel, foto, haar, make-up, een journalist die een hele dag achter me aan liep, bandopnames van hartsgeheimen, onthullende lunches, mijn leven van alle kanten bekeken.

P Magazinne stuurde een jonge man, Storry een oude.

De oude had de allereerste opnames van een reclamespotje voor een tampon, van Sylvia Maria Kristel meegemaakt, waarna ze in 1972 werd uitgeroepen tot Miss TV Europe.

De jongste had als broekje Wendy van Wanten geënthousiasmeerd in haar programma de "Pin Up Club"

Ze keken allebei veel naar mijn borsten. Het was net of ze niet wisten wat ze ermee aan moesten, dus draaide ik de spiegel om en liet ze allemaal kleine geheimpjes onthullen, de beschamende dingen die ze met respectievelijk hun vriendin en vrouw niet konden of zouden doen. Ik vertelde de jonge hoe hij haar voor optimaal genot orale seks moest bieden en ik gaf de oude tips hoe hij zijn erectie wat langer op peil kon houden.

Ze haatten en aanbaden me. Maar de publiciteit was goed. De omslag van P Magazine werd op alle bushaltes van Benelux geplakt. En zo werd Anja 4Fingers een ster.

Ik was het hete spleetje waarmee iedereen kennis wilde maken. En neuken. Telkens wanneer ik een zaaltje binnenkwam werd ik overvallen door de zekerheid dat iedere aanwezige met mij naar bed wilde.

Dat is een hele verantwoordelijkheid vrienden, een meisje moet met beide Reebokken op de grond blijven staan en haar macht voorzichtig uitoefenen. Ik plaagde ze, wond ze op, maakte ze duizelig doordat ik ze hun eigen gestoorde orgasmen liet inhouden en liet ze vervolgens met rust. Ik was niet van plan elke malloot met een stijve te neuken, dat mag je gerust weten.

Ik deed alle gebruikelijke dingen. Ik droeg kleren van Versace en gaf feestjes met sterren in nachtclubs. Ik kwam bij Goedele op tv. Ik ging uit met popsterren. Ik weet dat het afgezaagd is, maar wie zou als hij ook maar half de kans kreeg de gemiddelde gitaargod geen beurt willen geven? Tja, ik ken wel zo'n kille trut, maar verder zou iedereen het doen.

Ik ging met een zangers uit die op Iggy Pop leken en met gitaristen met meer funkcharme dan de die hele Sly en zijn Family Stone bij elkaar. Ik ging om met bassisten van heavy metal en dj 's als Dr. Motte en Johan Gielen.

Al snel was ik de sterrenchick met een seksallure en een reputatie die de besten verleidde. En de besten waren naar mijn mening androgyne types met eyeliner, slanke heupen, lange benen, leren broeken en een chagrijnige blik alsof ze net uit hun graf kwamen vermengd met arrogantie en het paraderen van Jim Morrison.

De rockhelden bleken altijd onderweg zodat je ze nooit te pakken kreeg. Ze hadden hotelkamers, huurflats en chaotische onuitgepakte koffers die over de hele vloer lagen. Ze hadden banden en cd's en ministudio's en een antwoordapparaat vol stemmen van opbellende groupies. Ik neukte ze zoals je elke stoere vreemde neukt, liet hun stijve in me komen, vond het prettig dat die aan een rockgod vastzat en dat er honderdduizend vrouwen jaloers zouden zijn.

Ik liet me door de zanger van de Assassins verkrachten. Dat was leuk. Hij heette Guido. Hij had een kop als een duivel en een pik uit de hel. (Dat is overigens een compliment: hij was zo groot dat ik hem twee dagen later nog in me voelde.) Hij was beïnvloed door Sisters of Mercy, Siouxie Soo en Throbbing Gristle, dus je kunt je wel voorstellen hoe hij was. Een donkere antiheld met wildemanscharme en lange vingers, volgens de kranten was hij de nieuwe Nick Cave.

Ik ging naar een optreden van hem waar hij en zijn bende van vier uitgemergelde schoonheden met zwart haar in strakke zwarte broeken die harde, sinistere akkoorden uit hun gitaren beukten, liedjes zongen over necrofilie, onbereikbare vrouwen en wanhoop. Als toegift speelden ze "I hate Naomi Wolf"

Vervolgens stak hij een sigaret op, schopte een versterker omver en sjokte het podium af zoals hij een boekhandel uit zou zijn gesjokt.

"Nee," gilde ik toen hij me van het feestje backstage wegsleepte.

"Nee, nee," protesteerde ik nog steeds toen hij me achter in de limousine achterover wierp.

"Nee, nee, nee," schreeuwde ik toen hij me tegen de wand van de lift drukte en mijn jurk tot mijn middel omhoogtrok.

"Nee, nee, nee, nee" toen hij zijn hand in het zwartzijden hemdbroekje stak en langzaam, heel licht en plagerig mijn klitje met de zachte punt van een lange vinger prikkelde... louter betastend, de knop indrukkend als het ware, om me op te winden.

"Schat, hoe kun je zo slecht zijn en er zo goed uitzien?" Waarna hij meedogenloos 4Fingers in mijn kut pompte.

Hij zoende me hard op mijn lippen en dwong mijn hand de voorkant van zijn leren broek in waar zijn pik tegen de stof drukte. Prachtig en hard.

Ik moest hem hebben, maar ik zou het hem niet gemakkelijk maken. Dat hebben popsterren niet verdiend. Ik wilde hem in de war maken, hem om me laten vechten, een beetje spanning veroorzaken in dat goddelijke seks hoofd.

Ik trok mijn hand terug van die pik en liet hem hard en kloppend tegen het leer achter, zonder verdere liefkozing.

Hij drukte mijn armen achter mijn rug om me te kunnen kussen. Hij rook naar sigaretten en whisky en de muskusgeur van een seksueel ego na een optreden en daarom wilde ik hem, wilde meer. Hij werd voortgedreven door de adrenaline van het optreden en de euforie van de bewondering.

"Nee, nee!" gilde ik.

Ik wilde door hem genomen worden. En hij gaf er gehoor aan dankzij dat ondoordringbare geheim van complexe instincten waar een uiteindelijke toestemming op berust. Hij drukte me op de loper van de gang voor zijn hotelkamer, scheurde mijn slip doormidden, rukte mijn zwarte zijden teddy tot mijn hals omhoog, kneep onder de halve cups van mijn beha in mijn tepels en zoog zijn lippen vast op de mijne waardoor ik geen woord kon uitbrengen en naar adem snakte. Daarna wrikte hij met geweld mijn benen uit elkaar zodat ik me volstrekt aan hem voelde blootgesteld, een gapend nat gat dat iedereen had kunnen zien die door die gang was gelopen.

Een voorbijganger zou een vrouw een man van zich af hebben zien worstelen en een man die zich op haar drong en haar tot medewerking dwong. Ze zouden aan een aanranding hebben gedacht, een verkrachting, en zouden ongetwijfeld de politie hebben gewaarschuwd. Ik wist niet of er een wet bestond die het verbood dat je jezelf in het openbaar door een man laat verkrachten, maar ik vermoedde dat het niet was toegestaan. Het zou voor ons beiden het einde hebben betekend. Of het begin. We waren in die zin gelijk dat het ons niets kon schelen. Hij was een stoere zwerver, die Guido.

"Jij wilt het," zei hij terwijl hij me met zijn onontkoombare donkere ogen aankeek. "Dat weet je best."

Ik wilde het niet. Wel. Niet.

"Neem me dan. Slappe lul."

"Nee, nee. Nee! Ja nu, ja. Neuk me."

"Ja! Wel, je kunt het krijgen, schatje."

"Ik wil je voelen vetzak, laat me die grote pik voelen."

"Je zult hem krijgen zoals nog nooit iemand eerder hem heeft gekregen."

Hij drukte me omlaag en ramde zijn paal bij me naar binnen met een enorme stoot die me verraste. Mijn bekken schoot naar voren tegen zijn kruis, om hem helemaal te omvatten en hem te beminnen. Hij had gelijk. Ik wilde het.

Guido nam me soms mee naar nachtelijk Brussel, waar zijn vrienden gotelingen bleken, vampiers, excentrieke buitenbeentjes uit de wereld der bloedzuigers die griezelkostuums droegen en zich overgaven aan een fetisjistisch bestaan waarin iedereen verkleed ging en alles geritualiseerd was. Ze toverden nachtclubs om tot grotten vol schaduwen, kaarsen, spinnenwebben en crucifixen.

Ze kwamen bijeen voor jaarlijkse dodenbezweringen, de verjaardag van Aleister Crowley bijvoorbeeld of de sterfdatum van Edgar Allen Poe of een veelbetekenende volle maan.

Ze dansten traag, die onsterflijke nachtwezens, hun lijven tegen elkaar, de armen om elkaar heen, kruis tegen kruis, op muziek van de Evil Dead.

Ze dronken uit zilveren bokalen vol rode wijn en morsten het rond hun mond zodat het bloed leek. Ze waren getatoeëerd, hadden zichzelf littekens toegebracht, witte gezichten en lipstick.

De vrouwen, ontspoorde Rosetti's, hadden lange prerafaëlitische kapsels, vaak donkerrood geverfd, met klimop omstrengelt en tot halverwege hun rug hangend. Ze droegen fluwelen middeleeuwse mantels tot op de grond die van voren diep waren uitgesneden om hun zwoegende blanke boezems te tonen. Hun nagels waren vals, gekruld en zwart. Hun schoenen oude fetisjvoorwerpen die ze in tweedehands winkels hadden opgeduikeld.

De mannen hadden lang donker haar, Edwardiaanse overhemden met kanten mouwen met roesjes, vreemde versierselen, patentleren puntschoenen en lange fluwelen mantels of zwarte capes. Ze waren overal voor in, die vampiers, ze deden alles en ze vertoonden zich nooit bij dag.

Op een keer nam Guido me om drie uur 's ochtends mee naar een ontheiligde kerk in het centrum van Brussels. Het was een gewone kerk met buiten een bord met aanvangstijden van diensten, een torenspits, een houten deur en glas-in-loodramen. Binnen waren kerkbanken en puntbogen en koude stenen vloeren bedekt met tapijten en stro. Er hingen ijspegels en lange witte kaarsen wierpen flakkerende schaduwen over het geheel.

De nachtwezens hadden zich fantastisch uitgedost. Er waren potten vermomd als gotische heldinnen met puntige tanden, bloed besmeurde baljurken, groene nagels, hun handen in elkaar geslagen en met uitsluitend oog voor elkaar.

Enge heavy metal types liepen rond met zwepen aan leren riemen vol metalen punten. Hevig trillende mutanten uit buitenwijken met fluorescerend oranje korte coupes en zwarte contactlenzen. Hun magere lijven gingen gehuld in wollen weefsels.

Zwervers en snollen droegen alleen maar een slip en tepelkwastjes en fetisjhakjes, hun halzen overdekt met zuigplekken.

Sommige jongens hadden donkerblond lang haar. Ze heette Vladimir en Dr. Death. Een kleine vampier uit Zottegem had een dwerg op haar rug.

Hier kwamen ze bijeen in hun zelfbedachte wereld van verwrongen werkelijkheid. Waar mythe waarheid was en waarheid een zwakte, iets dat gemakkelijk te sturen viel, waar je mee kon spelen als een kat met een muis.

Zij vormden de nachtkant van België, de collectieve geest die zich afzette tegen een leven van gezonde jeugd en vermaak in de zon. Ook zij waren winkelend publiek en acteurs met stijl, dit gebroed van de zwarte magie, ook zij waren fans, maar ze hadden zich in een apart hoekje van de rest van de bevolking afgescheiden. Een hoekje waar geen rolschaatsen en ceremoniemeesters bestonden, alleen de nostalgische parafernalia van lang vergeten griezelkoningen.

Een van de inwoners van deze necropolis was aan een zwart kruis vastgebonden. Zijn witkanten overhemd tot zijn middel opengesneden en hij droeg een strakke zwartleren broek. Tatoeages op zijn armen en nek. Hij had lang zwart haar en hoge jukbeenderen en een mond die in rust een arrogantie en wreedheid uitdrukte waarvan ik altijd geniet. Hij heette Michael, naar de aartsengel van de kabbalistiek. Hij was Guido 's beste vriend.

"Dit is Michael," zei Guido.

Ik kon hem geen hand geven omdat de zijne boven zijn hoofd aan het kruis zaten gebonden. Michael keek naar me omlaag en staarde me strak aan met zijn donkerblauwe irissen. Hij zei niets, maar zijn hele godvergeten gekruisigde uiterlijk stond uitdagend.

Ga door, leek hij te zeggen, ga door, zuster in smerigheid, speel met me als je dat wilt. Gerief je vriend. Maak indruk op me. En, hé, schatje, ik ben niet snel onder de indruk.

Ik trok voorzichtig de gulp van zijn broek open en haalde zijn pik eruit. Die zwol al op; tot leven gekomen door de opwinding van de onsterflijke fantasie en dankzij de aandacht die hij kreeg van de stoerste chicks uit de stad.

Ik plaagde hem met mijn tongpunt en als een goudhaantje sprong hij omhoog. Ik plaagde hem nog wat meer, nam vervolgens de punt in mijn mond en begon mijn tong en lippen op en neer te schuiven over zijn schacht zodat hij zo hard werd als maar mogelijk was. Bijna onaangenaam hard. Kreunend rukte hij aan de boeien waarmee hij aan het kruis vast zat. Hij rekte zich zo dat de ketenen ratelden, het gekreun werd gekerm. waardoor het nachtelijke ras van zombies en boze geesten zich om ons heen verzamelde om het decadente genot van hun meest geliefde familielid gade te slaan.

Een paar meiden zoenden elkaar, rode lippen op rode lippen. Guido stond me van achteren hard in mijn nek te zoenen en mijn harde tepels met vastberaden vingers te plagen.

Michael 's aartsengelenbekken drukte zich hard tegen mijn mond, zijn pik afhankelijk van mijn genade. Ik verdraaide mijn gezicht en opeens was er overal wit spul. Zijn medebewoners sloegen het zwijgend gade.

Ik lachte, draaide me af en mengde me voorzichtig in het duistere geheim van de menigte.

Ongeveer een uur later zat ik aan de bar een cocktail van nepbloed uit een zilveren bokaal te drinken. Een vrouw in een lichaamslange sluier zat tegenover me. Naast haar zat een broodmagere engerd met een hoge hoed op zijn kale kop.

Guido was verdwenen, om sigaretten te halen, had hij gezegd, al vermoedde ik dat hij me in de steek had gelaten om Morticia van Danc-ing op te geilen. Een dominante zangeres die de zaak die avond met haar bezoek vereerde. Guido was onder de indruk omdat ze in een praatprogramma de piercings in haar schaamlippen had laten zien. Het was een live -uitzending geweest, dus was er een nationale rel ontstaan gevolgd door bevredigende verkoopcijfers van mevrouw Van Danc-ing.

Dus weg was hij, de wellustige popster egotripper dat hij was. Ik had niet zo'n hekel aan Morticia maar wel aan respectloosheid. Een dame hoort als een dame te worden behandeld vind ik. We waren met elkaar uit. Er bestonden regels.

Ik had deze en andere duistere gedachten toen een man zich kwam voorstellen als Satan. Hij had "Anja, queen of the 4Fingers vijf keer gezien en beweerde verliefd op me te zijn. Zei dat hij alles voor me wilde doen, dat ik een rolmodel voor zijn leven was en zijn maagdelijke bruid.

Guido, die zich ongeveer honderd meter verderop tussen de mensen bevond, begon exotische gunsten van Morticia Van Danc-ing te ontvangen. En dat was niet subtiel. Hij zat aan een tafel en zij draaide haar heupen voor zijn gezicht. Heupen die al snel in die onderlippen, bekend van TV, zouden overgaan nu ze langzaam de plooien van haar rok uiteen haalde en haar flamoes traag naar zijn mond toe zwaaide.

Ik draaide mijn ogen weg en wendde me tot Satan.

"Och" zei ik koeltjes. "Je kunt me op een drankje trakteren."

"Ik doe alles wat je wilt," zei hij.

"Alles?"

"Goed, dat is dan alles."

Dank je M&A

Liefs

My

Terug naar de lijstpagina.

Alle verhalen van deze auteur.

14-06-2010