Meer
moet dat niet zijn.
Ik was samen met de
groep al 10 dagen onderweg van de ene berghut naar de andere in de Oostenrijkse
Alpen. Zalig gewoon.
Gisteren had ik de pech
gehad om uit te glijden. Ik had mijn knie lelijk gestoten tegen een rots die
uit de sneeuw stak. Met veel moeite en hulp van de rest van de groep was ik in
de volgende berghut geraakt. De zwelling nam niet af en de pijn ging alleen
naar de achtergrond door pijnstillers.
Het was klaar en
duidelijk, voor mij geen tocht naar de volgende hut. Maar de anderen konden in
de buurt wel een mooie topklim maken terwijl ik een gedwongen dag rust nam.
De hutvader liet mij
uitslapen en gaf mij later nog een flink ijsverband. Tegen de middag ging het
al iets beter en na het eten hielp ik met de afwas en de laatste klusjes voor
die dag. Alles was klaar om de eerste klimmers op te vangen.
O ja… Sorry, ik val hier
zo maar bij jou binnen zonder mij eerst voor te stellen. Ik ben dus Tania en
was toen tien jaar jonger. Een kleine blonde, pezige bergsportster. En die
gezwollen knie is dus al lang verleden tijd.
Net toen we er aan
dachten om buiten te gaan zitten met een drankje trok de hemel toe en dreigden
de eerste wolken. Het zou niet lang meer duren voor de eersten natte klimmers
zouden aankomen.
O ja… “we” Dat was ik en
een heel lieve man, "de hutvader." Hij stak een hoofd boven mij uit.
Had een granieten kop met een bos warrig rood haar. Een borstkas waartegen het
goed schuilen is. Stevige benen, gehard door de vele bergtochten en een kontje…
Mm...
Nu ben ik overtuigd
lesbisch, gewoon omdat ik een vrouw als wederhelft heb gevonden. Toen was zij
nog nergens te bespeuren en ik dacht er zelfs niet aan dat het mij ooit zou
overkomen.
Dus stelt u zich de
situatie voor. Een gezonde jonge meid. Een gezonde jonge meid die al tien dagen
in groep geleefd had. Een gezonde jonge meid die tien dagen in groep geleefd
had en nu alleen voor de brandende open haard zat met een dubbelganger van Mel
Gibson.
Ik droeg een lange dunne
lichtgewicht wikkelrok en een gewoon T-shirt. Mijn bh’s en slipjes hingen te
drogen op de slaapzolder.
Ik zat op een barkruk. Hij
maakte een fles witte wijn open. Voor ons. Een fles die hij zelf in een rugzak
op zijn brede schouders naar boven had gedragen. Speciaal voor een gelegenheid
als deze.
Het goudgele vocht liep
zacht en zoet binnen terwijl hij met een diepe sonore bromstem vertelde over
eerdere tochten en avonturen.
Het haardvuur knisperde,
de natuur was stil. Hij stond vlak voor me, bijna fluisterend, te vertellen. De
geur van hars en wijn vermengde zich met zijn mannelijke uitstraling. Hij bleef
maar verder vertellen en alsof het de gewoonste zaak van de wereld was deed ik
mijn knieën uit elkaar. Hij kwam er haast ongemerkt tussen staan, fluisterde
een pittig detail in mijn oor.
Handen gleden in de
achterzak van zijn jeans. Vingers streelden mijn nek en woelden zacht door mijn
haar. Lippen knabbelden aan mijn oorlelletje, 'k trok hem dichter tussen mijn
benen. Vlinderzoenen raakten mijn hals zonder verder te beroeren.
De eerste druppels
tikten tegen het raam.
Lippen vonden elkaar.
Ontspannen verkenden tongen het nieuwe gebied.
Hij stond nu dicht tegen
mij aan, 'k voelde zijn gezwollen mannelijkheid tegen mijn schaambeen. Handen verkenden
zijn nek. Voor het eerst voelde ik de vederlichte streling over mijn gezwollen
tepels. Als knikkers priemden ze door mijn T shirt.
Ik was geil. Botergeil.
Alsof het de gewoonste
zaak ter wereld was maakte ik zijn riem los, opende de knoop en liet de rits
haar werk doen. Zijn broek gehoorzaamde de zwaartekracht en ook zijn onderbroek
kende de weg.
Mijn wikkelrok was open
gevallen en aangezien al mijn slipjes te drogen hingen was er geen enkele hindernis
meer. Ik moest er niet aan voelen om te weten dat mijn lipjes gezwollen waren,
mijn schede gesmeerd met geil. Als vrouw was ik klaar voor hem. Hij voor mij.
Even voelde ik zijn
sterke handen mijn kont oplichten. Zijn verlangen gleed moeiteloos in mijn
hunkerende vrouwelijkheid. Ik klemde mij vast aan zijn nek en begeleid door
heftige tongzoenen stampte hij diep in mij.
Veel hadden we niet
nodig om beide bijna gelijktijdig uit te barsten.
Een gezamenlijke kreun
die uiting gaf aan het mengen van onze sappen.
Grote druppels tikten nu
hard tegen het glas van de ramen. De wind huilde.
Terwijl we beide terug
bij zinnen kwamen hoorden we uit de verte de stemmen naderen van de eerste natte
trekkers.
Rustig en beheerst trok
hij zijn broeken op. We zoenden. Dankbaar, teder.
Als een rots stond hij achter
de toog toen de deur open vloog.
Een windvlaag blies mijn
rok terug in de plooi. De haard ronkte van genoegen.
In een minimum van tijd
gonsde de gelagzaal van een gezellige drukte.
Langs de binnenkant van
mijn dij gehoorzaamde ons geil de natuurwet.
Eén etmaal herinnerde
een vlek ons op de smetloze vloer.
Meer moet dat niet zijn.
Tania B.
Dank je Tania
Liefs
My
29-12-2010