Kom vlug thuis…
Het was 9 uur morgens. De
kinderen waren naar school vertrokken en Irène zat
dromerig in de canapé, bezig met een derde tas koffie. Zij was nerveus zonder
te weten waarom. Na het vertrek van de kinderen, kroop ze normaal terug onder
de dekens voor een paar uren extra rust, alvorens een nieuwe eenzame dag aan te
vatten in haar houten blokhuis.
Irène was een veertigjarige, zwartharige vrouw van 1,62
meter, ietwat aan de mollige kant met een goed ontwikkelde boezem en een knap ovalen gezicht. Zij was geen werkelijke schoonheid,
maar de meeste mannen vonden haar nochtans attractief.
Zij nipte opnieuw aan haar
tas en zuchtte haast onhoorbaar. Ze droeg een wit kort nachthemd dat slechts de
helft van haar volle, licht gespreide dijen bedekte. Alleen zijnde hoefde ze
zich niet te bekommeren om de zichtbaarheid van het witte strookje stof dat
nauwelijks haar intieme plaatsje bedekte.
Haar linker hand viel als bij
toeval tussen haar benen, terwijl ze zich achterover liet zakken in de zachte
rugkussens. De duim raakte het vochtig reepje stof dat zich tussen de twee
volle lippen had geperst. Deze toevallige aanraking veroorzaakte een heel
bekend aangenaam gevoel, maar zij wilde niet opnieuw tot masturberen laten
verleiden. Zij had dit pas gedurende de onrustige nacht gepraktiseerd en het
had haar niet de verwachte voldoening gegeven. Nochtans bleef ze de duim
bewegen, en de lange nagel schuurde hoorbaar over de dunne barrière.
Zij spreidde haar dijen iets
verder naar buiten. Ze sloot de ogen en genoot van de groeiende opwinding
teweeggebracht door die de zachte aanraking over dat verborgen knopje dat hunkerde naar meer attentie. Zij wist dat er geen
terugweg meer zou zijn indien ze niet onmiddellijk ophield met zichzelf te
kwellen. Maar het gevoel was zo overheerlijk en haar duim cirkelde rond het
duidelijk afgetekende knobbeltje, trillend tegen de doorzichtige stof.
Ze was zo ijverig
geconcentreerd op die aangroeiende lawine diep in haar onderbuik, dat ze de
wagen niet hoorde die voor haar huisdeur stopte. Het was de
brood leveringsdienst, verzekerd door Robert .
Ze had juist de hinderende
stof van het minuscule slipje terzijde geschoven en haar middelvinger tussen de
gezwollen lippen laten glijden, toen de deurbel genadeloos rinkelde en haar
wanhopige poging om die ondraaglijke opgekropte seksuele kwelling kwijt te
geraken abrupt stopte. Zij begreep meteen dat zij het brood moest aannemen en
betalen, maar ze besefte eveneens dat ze slechts een nachthemd droeg. De bel
rinkelde voor een tweede maal en ze besloot te openen. Per slot van rekening
kende ze Robert goed genoeg en hij was een vriend aan huis, de boezemvriend van
haar man. Zijzelf onderhield een vriendschappelijke relatie met zijn oudste
dochter, sinds de dood van de moeder, enkele maanden terug. Ze stond recht en
opende de deur.
“Goede morgen,” zegde de 1,80
grote vriendelijk uitziende man. Robert naderde de vijftig, maar hij zag er wel
tien jaar jonger uit.
“Goede morgen, excuseer, maar
ik ben nog niet volledig wakker…”, antwoordde zij met hese stem. Hij gaf haar
het brood.
“Kom binnen, ik moet het geld
nog bijeen zoeken, en ik ben zeker niet gekleed om hier in de deuropening te
blijven pronken,” meende zij, terwijl ze hem voorop ging. Hij volgde haar in de
kleine hall nadat hij de deur halfdicht had gedaan, betrad de woonkamer en
bleef aan de achterkant staan van de canapé. Zij gaf hem even later het gepaste
kleingeld.
“Dank u,” Hij borg de munten
in zijn speciale lederen handtas en vroeg terloops.
“Hoe gaat het? Nieuws van
Harry?
“Neen, hij is op speciale
zending en kan geen contact met mij opnemen. Ik weet zelfs niet wanneer hij met
verlof komt.” Ze stonden nu tegenover elkaar, want er was weinig plaats achter
de zetel.
“Dat is het leven. Moet hard
zijn om hier alleen te leven…”
“Inderdaad, de kinderen zijn
naar school en je weet, er is niet zoveel te doen om een volledige dag bezig te
zijn.”
Zij voelde plots een
warmtegolf naar het hoofd stijgen en ze was ervan overtuigd dat ze bloosde. Het
was de eerste keer sinds maanden dat zo dicht bij een man stond. Haar lichaam
was nog steeds onder invloed van de onderbroken
zelfbevrediging enkele minuten terug. Zij had Robert altijd als een vriend
beschouwd zonder ooit dubieuze gevoelens gekoesterd te hebben, maar ditmaal
bezorgde zijn aanwezigheid elektrische schokken doorheen haar geprikkeld
lichaam. Daar hij een kop groter was moest zij het hoofd heffen en ze voelde
plots dat haar tepels harder werden, ervan bewust dat dit niet onopgemerkt zou
blijven. Hij zag inderdaad de donkere knopjes hoog opgericht tegen de
doorzichtige materie van haar nachthemd en hij voelde zich verlegen.
“Denk dat je het koud hebt…”
Een poging om met humor de
situatie recht te zetten, terwijl hij naar haar tepels wees. Haar zwakke
glimlach maakte het alleen maar erger en hij aarzelde een kort ogenblik,
alvorens de linker tepel lichtjes aan te raken.
Ze was geparalyseerd. Hij streelde
nu langzaam over de verborgen punten en voelde dat ze harder en langer werden.
Zij wist dat ze onmiddellijk moest ingrijpen om dit gevaarlijke spel te
stoppen, maar ze had de kracht niet meer om aan de verleiding te weerstaan. Hij
stapte op haar toe en hun lippen vonden elkaar in een hongerige kus. Zijn
rechterhand gleed over de voorzijde van het nachtgewaad en kneedde zacht de
grote borsten. Zij zuchtte in vervoering en drukte haar lichaam tegen het zijne. Ze voelde duidelijk de harde zwelling tegen haar dij.
Hun monden schuurden wijd open over elkaar en hun dartelende tongen vonden
startten een meedogenloze maar opwindende schermutseling. Hun speeksel
vermengde zich en zijn rechterhand gleed verder omlaag, over haar buik en
verdween onder de rand van het korte hemd. De harde vingers gleden langs de
linkerdij omhoog en bereikten het middelpunt, het vochtige lapje stof midden de
warme gezwollen lellen van haar vagina geperst. Zijn middenvinger gleed
eroverheen, drukte de hindernis ter zijde en verzonk in de slijmerige tunnel.
Zij spreidde haar benen wijd open, haar onderbuik heftig tegen de hand
drukkend. Bij elke aanraking van de pompende vinger op haar clitoris, voeren
heftige schokken haar onderlichaam. Zij steunde luid en ze was heel dicht bij een
heftige explosie. Ze probeerde zijn opdringerige strelingen te vertragen, door
haar lichaam terug te trekken telkens het knopje in aanraking kwam met zijn
vinger. Zij was zo dichtbij. Haar handen gleden omlaag en werkten onhandig aan
de ritssluiting van zijn jeans. Ook zijn ademhaling ging in horten en stoten.
Wat een erectie! Zeker tweemaal zo groot als die van haar man.
De trillende dikke staaf
klopte hevig in haar hand en hij kreunde hees. Hij kon dit niet langer
uithouden en stond op het punt zijn lading te lozen. Dat wilde hij niet. Hij
deed een stap terug, ontdeed zich van zijn broek en onderkleding en greep haar
terug vast. Met een wilde beweging draaide hij haar om haar eigen as en trok
haar slipje naar beneden, waar het rond haar linker enkel bleef hangen.
Zij was gedwongen om haar
bovenlichaam over de leuning van de canapé te buigen terwijl ze vrijwillig haar
benen spreidde, haar achterwerk omhoog drukkend. Hij justeerde gedurende enkele
seconden zijn pilaar in de juiste richting tussen de behaarde opening en
penetreerde de slijmerige grot met een korte voorwaartse stoot van zijn
gespierd onderlichaam. Ze snakte naar adem en kreunde luidruchtig:
“Neem mij hard… Ja, da 's
goed.” Zij voelde de lange penis diep in haar schuren en zij verplaatste haar
lichaamshouding teneinde de krachtige wrijvingen naar
de juiste plaatsen te loodsen, gelegen aan de voorkant van haar lust kanaal.
Zij voelde zijn naderend orgasme en zij wilde samen met hem de top bereiken.
Zij bracht haar rechterhand naar beneden, terwijl het ritme van zijn stotende
bewegingen versnelde. Zijn sterke bakkershanden folterden haar borsten, spelend
met de harde tepels doorheen de stof, terwijl zijzelf de schacht van haar
clitoris tussen duim en wijsvinger klemde, en heftig als een penis masturbeerde.
“Jammer dat zijn pik niet
over mijn klit kan wrijven", schoot het door haar hoofd. Ze begon te
schreeuwen en stond op het punt over de rand te gaan. Zij voelde het zwellen
van zijn penis diep in haar en wist dat ook hij heel dicht bij een explosie
stond. De snelheid werd nog opgevoerd en zijn grommen had niet menselijks meer.
Zij verhoogde het tempo en de druk van duim en wijsvinger, hijgend en snakkend
naar adem. Haar onderlichaam begon te schokken en de hevige orkaan diep in haar
onderbuik barstte los juist op het ogenblik dat ze in de verte Robert ’s
verlossingskreet waarnam.
”Irène,
ik kan niet meer.…”.
Zijn staaf ontplofte tegen
haar baarmoeder na een heftige laatste stoot en zij voelde de enorme ontlading
tegen haar uiterst gevoelige vagina wanden uiteenspatten, terwijl haar vulkaan
tot eruptie kwam en zijn hete lava naar buiten spoot. Haar secreties vermengden
zich met zijn sperma. Zij krijste het uit.
“Ja, ja, ja...” Haar
achterwerk schokte nu ongecontroleerd tegen zijn onderlichaam, haar benen
trilden.
Ze dacht in onmacht te zullen
vallen, terwijl haar vagina in spasmen trilde rond de verschrompelende staaf
die stilaan zijn energie en rigiditeit begon te verliezen. Hij trok zich
voorzichtig terug en een beekje melkachtige slijm, gleed vanuit de licht
geopende donkerrode lippen, langs haar naakte billen omlaag. De storm was
geluwd. Zij bleef nog enkele minuten na hijgen, gebogen over de leuning,
terwijl hij al zijn kledij in orde bracht. Tenslotte
draaide ze zich om, een tevreden glimlach op haar bezweet gezicht. Hij lachte
eveneens, boog zich voorover en kuste haar zacht op haar licht gespreide
vochtige lippen. Beiden waren in de realiteit terug.
“Excuseer,” probeerde hij uit
te leggen, maar hij meende het niet. Zij ook niet trouwens.
“Mijn fout denk ik,”
antwoordde zij voor de vorm, maar het kon haar niet schelen.
“Het was goed”, Zij hadden er
beiden van genoten, dat was duidelijk. Ook hij was maanden zonder vrouw
geweest. Zij probeerden terug een normale houding aan te nemen, zonder succes.
Uiteindelijk zei Robert.
“Dit was een eenmalig moment,
maar het mag niet meer gebeuren. Akkoord?” “Akkoord, heb geen angst, ik ben
niet op zoek naar een andere man. Het spijt me niet,
maar een reeks van toevalligheden hebben dit mogelijk gemaakt. Het is nooit
gebeurd.”
Zij was opgelucht dat hij dit
zo wilde en dat er geen complicaties in de toekomst zouden optreden. Zij hield
trouwens werkelijk van haar man. Robert knikte en opende de huisdeur. Zonder
verder een woord te uiten keerde hij naar zijn dienstwagen terug, nog steeds
met draaiende motor. Hun avontuur had niet langer dan tien minuten geduurd. Hij
kroop achter het stuur, groette een laatste maal in haar richting en gaf gas.
Irène sloot de deur en was opnieuw alleen, ditmaal echter
met schuldgevoelens.
Dank je Want you
My
12-05-2011