Schizofreen
Het
laatste mailtje was erg duidelijk. Ik had eigenlijk geen idee waar de eerste
verdieping van de bibliotheek was, en al helemaal geen idee over welke grote
klok ze het had, maar feit was dat ze daar op me zou wachten. Ik deed wat ik
nog moest doen op het werk (eigenlijk iets minder), en vertrok dan richting
bibliotheek. De eerste verdieping was snel gevonden en hoe iemand naast die
klok zou kunnen kijken, dat ontging me even. Schuin onder die klok zat Fiona,
druk bezig een Excel formulier aan te passen. Ik mompelde een voorzichtige
hallo (ik was eigenlijk niet helemaal zeker dat het Fiona was, moeilijk in te
schatten op basis van de rug en wat lang zwart haar), ze glimlachte en nodigde
me uit erbij te zitten. Ze had nog even werk, vertelde ze, voor een
schoolproject. Iets met virtueel verkopen van televisies.
Het laatste mailtje was erg duidelijk. Ze wou
me zien, ze wachtte op me op de eerste verdieping van de bibliotheek, onder een
grote klok. Ik had Fiona, een Chinese buitenlandse studente, 2 weken geleden
ontmoet en sindsdien hadden we elkaar af en toe een mailtje gestuurd, maar nu
zouden we elkaar eindelijk nog eens zien. Deze keer hadden we een afspraakje!
De eerste verdieping was snel gevonden, ik
haastte me zo onopvallend mogelijk naar die grote klok waar ze onder zou
zitten. Mijn hart sloeg een tikje sneller toen ik haar vond. Ze had me nog niet
gezien en ik had dus even tijd om haar figuur te bewonderen. Ze had gitzwart,
prachtig lang haar dat perfect overliep in de ideale zandloperfiguur. Ze was
klein, 1m55 misschien, zacht en breekbaar, en helemaal mijn type vrouw.
5
minuutjes later waren we vertrokken, onderweg keuvelend over hoe slecht het
weer er uit zag. En het weer zag er niet alleen slecht uit: bij haar fiets
aangekomen voelden we de eerste druppels uit de hemel vallen. Zo’n drie honderd
meter verder, bij mijn eigen fiets, begon het al wat harder te druppelen en
eenmaal we vertrokken waren leek het wel met bakken uit de lucht te vallen. We
schuilden even onder een bruggetje, maar besloten snel om het vieze weer maar
gewoon te trotseren. Richting: diner met twee. Het duurde even voor we aan het
restaurant aankwamen. Fiona reed gruwelijk traag, even moest ik haar zelfs de
brug opduwen, en ik stoorde me eigenlijk wat aan haar gebrekkige conditie.
Ik bleef even naast haar zitten terwijl ze
iets afwerkte, en genoot van het zicht. Fiona had een fijne huid, een zacht
gezicht, fijne schouders en een vermoedelijk B-cupje. Haar zwarte lang heer
bleef me fascineren en ik vroeg me af hoe het met de rest van Fiona’s beharing
stond. Toen we vertrokken liep ik even onopgemerkt achter haar, profiterend van
de kans om dat o zo strakke achterwerk te bekijken. Het beviel me wel. Eenmaal
buiten en op de fiets waren we beiden zodanig ingepakt dat er van enige
lichaamsvormen niets meer te herkennen viel. Ik was dus gehaast om naar het
restaurant te gaan, maar profiteerde onderweg toch nog even: de grote brug over
de Maas kostte haar wat moeite, en gentleman die ik was hielp ik haar duwend de
brug op. Ik had mijn hand laag genoeg op haar rug geplaatst om goed te kunnen
duwen terwijl ik zelf fietste, maar vooral laag genoeg om net haar billen te
kunnen voelen. Zij voelde het niet en zag het ook niet aan me, maar ik werd
even geil. Even dacht ik een schunnige opmerking te maken over het natte weer
en of ze ervan hield om nat te zijn, maar een plotse windvlaag bracht mijn
concentratie terug op de baan.
Het
restaurant was gelukkig warm en droog. Op dit vroege uur en natte weer zat er
nog niemand, de keuze van een tafel was dan ook gemakkelijk. We gingen
tegenover elkaar zitten, de natte jassen en handschoenen op de stoelen naast
ons gedrapeerd. Fiona sprak geen Nederlands en vroeg dus regelmatig wat
vertalingen uit het menu, maar besliste al bij al behoorlijk snel dat ze een
tripartite lasagne zou nemen. Ik hield het bij een pizza Hawaiën. Tijdens het
eten keuvelden we over koetjes en kalfjes, maar vooral over de
cultuurverschillen tussen China en Nederland. Ouderen durven tegen spreken,
meewerken in de klas, een eerste vriendje, de uren waarop je gaat eten: het was
verbazend hoe groot de verschillen konden zijn over op het eerste zicht
onschuldige dingen. Mijn Engels, maar ook dat van haar, is niet perfect, dus we
moesten elkaars woorden af en toe herhalen om zeker te zijn dat we de boodschap
goed begrepen hadden, maar dat werd steeds met een grote glimlach opgelost.
Eenmaal in het restaurant aangekomen ging de
overmaat aan kledij weer uit. Jas, sjaal, muts en handschoenen gingen aan de
kant, Fiona gooide er zelfs een dikke pull bij. We praatten honderduit over van
alles en nog wat. De keuze uit het menu was al bij al snel gemaakt en ik was
blij dat ik haar had kunnen helpen met alle Nederlandse begrippen naar het
Engels te vertalen. Regelmatig glimlachte ze naar me, geen geile glimlach maar
wel eentje van “ik vind jou heel erg leuk”.
Ik
denk dat we een klein uurtje in het restaurant zaten toen we besloten om toch
te vertrekken. Eenmaal de rekening aankwam, bleek geen van beide in staat om
ook maar een beetje gepast te betalen, dus stelde ik maar voor dat ik deze
rekening voor mij zou nemen.
Het etentje ging veel te snel voorbij. Ik
betaalde de rekening, niet omdat ik dat leuk vond, maar omdat we zo om beurt
konden trakteren en ik haar op die manier ertoe bracht om nog es met mij uit te
gaan. Het ging zo vlot, ze was zo gewillig om nog eens uit te gaan dat ik wist
dat het allemaal wel goed kwam. Ze keek me weer even verliefd aan.
Het
weer buiten was nog steeds guur, maar gelukkig wel al droog. We kropen alle twee
terug onze fiets op en reden, nog heel eventjes, eenzelfde richting uit. Bij de
straat aangekomen waar Fiona moest inslaan en ik rechtdoor ging pauzeerde ik
even, zei een beleefde goeie dag en reed daarna rechtstreeks naar huis. Naar de
droogte, naar een warm plekje in de zetel.
Toen we terug buiten stonden, beide weer
helemaal ingepakt, reed ze een paar honderd meter met me mee, maar stopte toen
langs de kant van weg. Het was duidelijk dat ze hier moest afslaan, en ik niet,
maar dat was niet de reden om aan de kant te staan. Ze wenkte me wat dichter,
en wat toen volgde was zonder twijfel het beste deel van de hele avond: we
bogen beiden voorzichtig naar elkaar toe, als twee maagdelijke tieners, onze
ogen gefixeerd op elkaar, de mond een weinig open. Dan voelde ik haar lippen op
de mijne, een hemelse sensatie, opwinding gierde door mijn lijf terwijl ik
genoot van de gezamenlijke rust waar we ons nu in bevonden. Mijn wereld stond even
stil en een overdosis endorfine vulde mijn hersenen. Toen ik even later thuis
aankwam kon ik niet anders dan enkele uren in de zetel zitten, dromend van wat
gebeurd was, en dromend van wat nog ging komen.
Wim
Dank
je Wim met liefs van
My
Terug naar de lijstpagina (overige)
01-01-2012